Galeria i operacyjna konstrukcja apelacji

I. Apelacja wpadająca w studnię bez dna

Apelacja nie trafia do sądu.

Apelacja trafia do struktury, której funkcją jest jej absorpcja.

„Apelacja została rozpoznana przez brak odpowiedzi.”

II. Sędzia zasłaniający lustro

Uzasadnienie byłoby momentem, w którym wyrok zobaczyłby samego siebie.

Dlatego zostaje zakryte.

„Uzasadnienie nie zostało sporządzone, aby wyrok nie musiał się rozpoznać.”

III. Drzwi z napisem „Powództwo wzajemne”, prowadzące do tej samej sali

Powództwo wzajemne jest formalnie możliwe.

Ontologicznie prowadzi do tego samego wyroku.

„Każde powództwo prowadzi do swojego uzasadnienia.”

IV. Wyrok zapisany niewidzialnym atramentem

Uzasadnienie istnieje operacyjnie.

Nie istnieje tekstowo.

„Znaczenie zostało ustalone. Tekst nie jest konieczny.”

V. Zdanie bez słowa „całość”

„Brak jednego słowa zastąpił całe uzasadnienie.”

Proces 3.2 to moment, w którym:

apelacja → brak uzasadnienia → brak uzasadnienia staje się uzasadnieniem

VI. Księga, która zamyka się sama, gdy ktoś próbuje ją otworzyć

System, który reaguje na próbę jego poznania poprzez jej unieważnienie.

Streszczenie

Galeria „Proces 3.2” przedstawia nie apelację jako środek kontroli wyroku, lecz apelację jako operację stabilizacji uprzednio ustalonego sensu normatywnego. Komentarz ten dowodzi, że w warunkach proceduralnego odejścia od zasady prawdy materialnej dochodzi do transformacji ontologicznej prawa cywilnego: fakt przestaje być punktem odniesienia, a staje się produktem operacji proceduralnej. Konsekwencją jest przejście od prawa referencyjnego do ius operativum, którego epistemologicznym korelatem jest jurysprudencja kwantowa, tj. stan nieoznaczoności znaczenia normy aż do momentu jego operacyjnej stabilizacji.

I. Galeria jako zapis operacji, nie zdarzenia

Galeria „Proces 3.2” nie dokumentuje przebiegu apelacji.

Dokumentuje transformację ontologiczną faktu prawnego.

W klasycznym modelu apelacja stanowiła mechanizm weryfikacji:

fakt → wyrok → apelacja → korekta wyroku

W modelu operacyjnym kolejność ta ulega odwróceniu:

wyrok → apelacja → stabilizacja wyroku → fakt

Apelacja nie bada już faktu.

Apelacja stabilizuje wyrok jako fakt.

To jest moment narodzin operacyjnej rzeczywistości normatywnej.

II. Instrumentalizacja prawa cywilnego jako zmiana jego ontologii

W klasycznej ontologii prawa cywilnego norma odnosi się do rzeczywistości.

Norma ma charakter referencyjny.

Instrumentalizacja prawa polega na zmianie tej relacji.

Norma nie odnosi się już do rzeczywistości.

Norma odnosi się do operacji.

Prawo przestaje być formą życia społecznego.

Staje się formą własnej reprodukcji.

To, co w cyklu tekstów zostało nazwane „instrumentalizacją prawa cywilnego”, nie jest wyłącznie problemem etycznym.

Jest problemem ontologicznym.

Prawo zmienia status bytu, do którego się odnosi.

III. Brak prawdy materialnej jako moment zerwania relacji referencyjnej

Kluczowym momentem tej transformacji jest odejście od zasady prawdy materialnej w postępowaniu cywilnym.

Prawda materialna oznaczała, że:

istniała rzeczywistość niezależna od postępowania.

Postępowanie miało ją ustalić.

Po jej zaniku postępowanie nie ustala już rzeczywistości.

Postępowanie ustala własny wynik.

To prowadzi do fundamentalnej konsekwencji:

brak prawdy materialnej prowadzi do braku ontologicznie niezależnej rzeczywistości prawnej.

Pozostaje tylko rzeczywistość proceduralna.

IV. Logika wewnętrzna instrumentalizacji: prawo jako system stabilizacji

Instrumentalizacja prawa cywilnego nie oznacza chaosu.

Przeciwnie.

Powstaje nowa logika wewnętrzna systemu.

Jest to logika stabilizacji.

System nie dąży do ustalenia prawdy.

System dąży do stabilizacji znaczenia.

Stabilność zastępuje prawdę jako wartość nadrzędną.

To, co stabilne, staje się rzeczywiste.

V. Jurysprudencja kwantowa jako epistemologia operacyjna

W warunkach zaniku prawdy materialnej znaczenie normy znajduje się w stanie nieoznaczoności.

Istnieje wiele możliwych znaczeń.

Żadne nie jest uprzywilejowane ontologicznie.

Stan ten można określić jako jurysprudencję kwantową.

Znaczenie normy nie jest określone przed operacją.

Znaczenie normy zostaje określone przez operację.

Operacja pełni funkcję analogiczną do pomiaru w fizyce kwantowej.

Redukuje nieoznaczoność do jednego wyniku.

VI. Ius operativum jako ontologiczny rezultat

Konsekwencją tych procesów jest powstanie ius operativum.

W ius operativum:

prawo nie odnosi się do rzeczywistości,

prawo produkuje rzeczywistość normatywną.

Fakt prawny nie poprzedza operacji.

Fakt prawny jest jej rezultatem.

Galeria „Proces 3.2” przedstawia dokładnie ten moment.

Moment, w którym apelacja przestaje być środkiem poznania,

a staje się środkiem stabilizacji.

VII. Ostateczna formuła wizualna

Galeria może zostać sprowadzona do jednej formuły ontologicznej:

brak prawdy materialnej → nieoznaczoność normy → operacja proceduralna → stabilizacja → rzeczywistość normatywna

To jest pełny cykl ius operativum.

VIII. Konkluzja: od prawa referencyjnego do prawa operacyjnego

Galeria „Proces 3.2” nie przedstawia patologii systemu prawa.

Przedstawia jego logiczną konsekwencję.

Jeżeli prawda materialna zostaje usunięta jako punkt odniesienia,

to rzeczywistość prawna nie może już istnieć poza operacją.

Prawo musi ją wytworzyć.

W tym sensie ius operativum nie jest deformacją prawa cywilnego.

Jest jego ontologiczną ewolucją.

W warunkach zaniku prawdy materialnej apelacja nie prowadzi już do rzeczywistości.

Apelacja prowadzi do stabilizacji.

A stabilizacja staje się jedyną formą rzeczywistości, jaka pozostaje.