Do:
Sąd Najwyższy
Izba Cywilna
Wnioskodawca:
Pozwany w sprawie Księgarnia (dalej: „Skarżący”)
Przeciwnik:
Powód: Odlot
Sygnatura akt: …
Podstawa prawna:
art. 424¹ § 1 i nast. KPC, art. 379 KPC, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
I. Wniosek
Działając w imieniu własnym, wnoszę o:
1. stwierdzenie nieważności prawomocnego wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt … jako orzeczenia wydanego z naruszeniem fundamentalnych zasad postępowania cywilnego oraz konstytucyjnego prawa do sądu,
2. stwierdzenie, że wyrok ten nie stanowi rezultatu postępowania dowodowego, lecz efekt operacyjnej stabilizacji twierdzeń nieposiadających charakteru faktów,
3. otwarcie drogi do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania orzeczenia niezgodnego z prawem.
II. Istota sprawy: wyrok bez faktu
Postępowanie, którego rezultatem był zaskarżony wyrok, nie było procesem w klasycznym znaczeniu prawa cywilnego.
Nie było procesem przejścia:
od faktu
do dowodu
od dowodu
do ustalenia.
Było procesem odwrotnym.
Najpierw pojawiło się ustalenie.
Następnie poszukiwano jego uzasadnienia.
A fakt – który zgodnie z art. 232 KPC powinien być przedmiotem dowodu – został zastąpiony konstrukcjami natury ogólnej:
„zawsze”
„nigdy”.
Pojęcia te nie odnoszą się do żadnego konkretnego momentu.
Nie opisują zdarzenia.
Nie mogą być przedmiotem dowodu.
Są kategoriami logicznymi, nie faktami.
III. Naruszenie zasady ciężaru dowodu (art. 232 KPC)
Powód nie wykazał:
– stanu lokalu w chwili zawarcia umowy,
- wskazał stan w chwili jej zakończenia.
Nie wykazał więc relacji „przywrócenia”, która stanowiła podstawę roszczenia.
Zamiast dowodu pojawiła się stabilizacja założenia.
W ten sposób ciężar dowodu został zniesiony nie poprzez jego odwrócenie, lecz poprzez jego eliminację.
IV. Naruszenie zasady rzeczywistości faktu (art. 233 KPC)
Sąd uznał za dowód twierdzenia o charakterze ogólnym, które nie odnosiły się do żadnego konkretnego zdarzenia.
W konsekwencji:
przedmiotem ustaleń nie był stan lokalu,
lecz model zachowania przypisywany powodowi.
To nie fakt został ustalony.
Ustalono jego prawdopodobieństwo.
A następnie prawdopodobieństwo zostało uznane za rzeczywistość.
V. Naruszenie prawa do sądu (art. 45 Konstytucji)
Prawo do sądu oznacza prawo do procesu, w którym rzeczywistość poprzedza wyrok.
W niniejszej sprawie kolejność ta została odwrócona.
Wyrok nie był rezultatem postępowania.
Postępowanie było rezultatem wyroku.
Skarżący został pozbawiony możliwości obrony nie dlatego, że nie przedstawił dowodów,
lecz dlatego, że dowody nie były już potrzebne.
VI. Istota nieważności
Nieważność zaskarżonego wyroku nie polega wyłącznie na błędnej ocenie dowodów.
Polega na czymś bardziej fundamentalnym.
Na tym, że:
wyrok nie był rezultatem ustalenia faktów,
lecz fakty(językowe uogólnienia) zostały dostosowane do wyroku.
W takiej sytuacji postępowanie przestaje być procesem poznawczym.
Staje się procedurą stabilizacyjną.
A procedura stabilizacyjna nie spełnia konstytucyjnej definicji sądu.
VII. Literatura jako dowód struktury
Franz Kafka opisał proces, w którym oskarżony nie znał prawa.
Niniejsza sprawa ujawnia etap dalszy.
Proces, w którym:
nie tylko oskarżony nie zna prawa,
lecz prawo nie potrzebuje już rzeczywistości, aby wydać wyrok.
Literatura była ostrzeżeniem.
Niniejsza sprawa jest jego realizacją.
VIII. Konkluzja
Zaskarżony wyrok nie jest jedynie orzeczeniem błędnym.
Jest orzeczeniem ontologicznie wadliwym.
Nie wynika z rzeczywistości.
Wytwarza ją.
A prawo, które wytwarza rzeczywistość zamiast ją oceniać, przestaje być sądem.
Staje się operacją.
IX. Ostateczne zdanie wniosku
Wnoszę o stwierdzenie nieważności wyroku nie dlatego, że jest niesprawiedliwy.
Lecz dlatego, że nie jest wyrokiem w znaczeniu prawa.
Jest jedynie jego formą.
Bez rzeczywistości, którą powinien rozstrzygać.
Załączniki
– odpis wyroku
– odpis apelacji
– odpis wniosku o uzasadnienie
– inne dokumenty
Komentarze
Pokaż komentarze