Postacie:
Thomas Aquinas (Esse) – głos aktu istnienia
Essentia – to, czym coś jest
Universale – to, co powtarzalne
Ens (Byt) – to, co już jest czymś
Actus – to, co aktualizuje
I. Początek
Essentia:
Jestem tym, czym coś jest.
Universale:
A ja tym, co powtarza się w wielu takich „czymś”.
Ens:
A ja jestem tym, co istnieje.
II. Pierwsze napięcie
Essentia:
Nie możesz istnieć bez tego, czym jesteś.
Ens:
A ty nie możesz być bez tego, że jesteś.
III. Wejście Esse
Esse (cicho):
Nie mówcie „bez”.
IV. Zaskoczenie
Universale:
Kim jesteś?
V. Esse
Esse:
Nie jestem „kim”.
VI. Actus
Actus:
On nie jest czymś.
On sprawia, że coś jest.
VII. Essentia
Essentia:
Czyli jesteś aktem?
VIII. Esse
Esse:
Nie.
Akt jest sposobem mówienia o mnie.
IX. Universale
Universale:
A gdzie ja jestem?
X. Esse
Esse:
Nie jesteś „gdzie”.
XI. Universale
Universale:
Przecież jestem wszędzie.
XII. Actus
Actus:
Powtarzasz się wszędzie.
To nie to samo.
XIII. Ens
Ens:
Ja jestem konkretny.
XIV. Universale
Universale:
A ja w tobie się powtarzam.
XV. Essentia
Essentia:
A ja określam, czym jesteś.
XVI. Esse
Esse:
A ja sprawiam, że jesteście.
XVII. Kryzys
Universale:
Czy ja istnieję?
XVIII. Cisza
XIX. Esse
Esse:
Nie tak jak on.
(wskazuje na Ens)
XX. Universale
Universale:
Więc jak?
XXI. Actus
Actus:
Nie przez akt.
XXII. Universale
Universale:
Więc jestem mniej realny?
XXIII. Essentia
Essentia:
Jesteś inaczej realny.
XXIV. Ens
Ens:
Beze mnie cię nie ma.
XXV. Universale
Universale:
Bez mnie nie wiesz, czym jesteś.
XXVI. Actus
Actus:
Bez niego (Esse) nie ma żadnego z was.
XXVII. Przełom
Universale:
Czyli nie mam własnego istnienia?
XXVIII. Esse
Esse:
Nie masz aktu istnienia.
XXIX. Universale
Universale:
Ale jestem.
XXX. Essentia
Essentia:
Jesteś jako sposób ujmowania.
XXXI. Ens
Ens:
Jesteś we mnie, ale nie jako ja.
XXXII. Actus
Actus:
Jesteś skutkiem powtarzalności.
XXXIII. Universale (cicho)
Czyli nie jestem rzeczą.
XXXIV. Esse
Nie.
XXXV. Universale
A jednak jestem wszędzie.
XXXVI. Esse
Bo wszystko, co jest, może być uchwycone więcej niż raz.
XXXVII. Epilog
Essentia:
Ja mówię „co”.
Ens:
Ja mówię „jest”.
Actus:
Ja mówię „dzieje się”.
Universale:
Ja mówię „znowu”.
Esse:
Ja nie mówię.
Formuła syntetyczna
esse → actus → ens → essentia → universale
Najmocniejsze zdanie
Uniwersalium nie istnieje przez akt — istnieje jako powtarzalność tego, co zostało zaktualizowane przez istnienie.
Jeszcze bardziej radykalna wersja
Esse nie jest ani ogólne, ani jednostkowe — to ogólność i jednostkowość pojawiają się dopiero tam, gdzie istnienie zostało już uchwycone.
Komentarze
Pokaż komentarze