Przed 13 grudnia...

Jak rok temu, siedzę w moim mieszkaniu i doszukuję się niewidzialnego.

Podobno jak był reżim dawno, dawno temu w tym kraju, ludzie potrafili bardziej czerpać przyjemność z tego co mają. A dzisiaj? Dzisiaj, chcą dostrzegać tylko to co bolesne, ponieważ jest łatwiejsze w pamiętaniu.

"Nigdy nie byliśmy tak wolni" - tak mówił Sartre, komentując bycie ludzi w Europie podczas wojny.

Dokonały się przełomy. W ludziach, w świecie, w filozofii - a tutaj trzeba spać, należy spać, ponieważ trudno się pogodzić z tym co utraciliśmy. A przecież coś straciliśmy, nawet jeżeli coś zyskujemy. Postawa obronna przed zmianami to sen - ja już przestałem spać, zaczynam chodzić.

Mówmy o przeszłości w sposób ludzki. Mówmy, jeśli potrafimy zrozumieć. A czy potrafimy, to już inna sprawa. Niektórych rzeczy nie da się zrozumieć i z tym trzeba się pogodzić i patrząc przez pryzmat dzisiaj, stajemy ramie w ramie z Niesprawiedliwością.

Jak rok temu, coś piszę - zawsze dzień przed 13 grudnia. Jutro też coś napiszę - i za rok i za dwa - jeżeli będę żył.

Ktoś pewnie użyje jutro słów: "rozpoczął się stan wojenny w ten dzień". A czy nie na miejscu jest mówienie, że "już nie ma stanu wojennego". Nasi ojcowie, dziadkowie, pradziadkowie, nasze matki, babki i prababki - chciałyby dla nas jak najlepiej, jeżeli są ofiary, to nie po to by je opłakiwać, to już nic nie da, a tylko niszczy całą pamięć, ponieważ popadamy w patos. Najważniejsze to wspomnieć ich i im podziękować, że przyszło nam żyć w kraju demokratycznym i wolnym.

Ten kraj już wiele wycierpiał - więc po co cierpieć dalej i porzucić los, który mamy tylko w naszych ludzkich rękach? Los, który jest niezależny od nikogo innego, niż nas samych. Czy to przez klimat panujący w tym kraju? Depresyjny klimat przeszłości?

jak rok temu

siedzę tutaj

czekam

i wiem, że przyjdą Ci których kocham

a których już nie ma (ale tylko TUTAJ)

czy chcesz już wracać -

zapytają się - a ja już wiem co im odpowiem

nie, ponieważ tak kocham

ziemie po której chodzę

morze, to zimne, brudne morze

przytłaczające góry

i cudowne miasta

po których stąpa

niewidzialne