Nie wiem, jakimi motywami i kalkulacjami kierował się sędzia Maciej Jabłoński zarządzając badanie psychiatryczne Jarosława Kaczyńskiego w związku ze sprawą wytoczoną mu przez Janusza Kaczmarka. Dwie rzeczy w tej na pozór absurdalnej sprawie wydają się oczywiste.
Po pierwsze postawa sędziego zasługuje na baczną obserwację, w tym również psychiatryczną - możemy mieć bowiem tu do czynienia z objawami bardzo groźnej schizofreni bezobjawowej, jednostki chorobowej zdiagnozowanej w byłym Związku Sowieckim, która wydawała się być ostatecznie przezwyciężoną, ale być może mamy do czynienia z jej remisją poza granicami Rosji posowieckiej (byłby to pierwszy taki przypadek poza krajami dawnego ZSRR).
Druga sprawa, która wydaje się również przesądzona, i to niezależnie od orzeczenia na temat stanu psychicznego sędziego Jabłońskiego, to to, że sędzia ów niniejszym z nawiązką spełnił wszystkie warunki stawiane osobom odznaczanym za zasługi dla obozu władzy przez prez. Bronisława Komorowskiego. Nie wątpię, że jego nazwisko będzie figurowało na czele kolejnej transzy odznaczonych. Otwartą pozostaje tylko kwestia, na jaką nagrodę sędzia Jabłoński sobie zasłużył, czy będzie to Order Orła Białego, Krzyż Zasługi, czy od razu Nagroda Leninowska. Ja nie wahałbym się nawet przez moment.
Komentarze
Pokaż komentarze (4)