Ostatni wyskok szefa TV Republika niewątpliwie przejdzie do historii. Przynosi on nam wprawdzie narodową sromotę i dowodzi, że bezpośredni sukcesor homo sovieticusa - ciemny lud PiS - wciąż ma się w Polsce świetnie. Cała ta sytuacja ma jednak swoją dobrą stronę. Odsłania bowiem tryby mechanizmu polaryzacji. Odsłania jej kuchnię, demaskując przy tym rozpowszechniany przez polityków mit, że społeczeństwo potrzebuje identyfikacji politycznej niczym chleba.
Mitowi temu raz już po 1989 roku polskie społeczeństwo zagroziło, gdy w 2020 roku masowo wyszło na ulice. Nieidentyfikującym się z żadnymi politycznymi barwami kobietom i dziewczynom towarzyszyli ich partnerzy. Szybko dołączali kolejni, absolutnie nie kojarzeni wcześniej jako przeciwnicy PiS. Byłem świadkiem, gdy w około 160-tysięcznym mieście pochód mijał pozamykane na ten czas biura tej formacji. Wiele mówiące socjologom i politologom osiem gwiazdek było kierowane do polityków jako właśnie odrzucenie ich narracji, że utożsamienie się z nimi jest w ogóle ludziom potrzebne. Jarosław Kaczyński zrozumiał to bardzo szybko. Ale tylko to, że musi się na chwilę schować. Dom swój otoczył setkami radiowozów i tysiącami funkcjonariuszy. Kierowano ich tam z całej Polski, bo przekonanie Kaczyńskiego, że uda się takie siły zmobilizować na miejscu, legło w gruzach - wielu z partnerów protestujących wtedy kobiet służyło przecież w lokalnej policji.
To pierwsza dobra strona ad hoc majstrowanej manipulacji Sakiewicza. Była ona kierowana do społeczeństwa i dokładnie tak samo powinno się ją przeciwko niemu wykorzystać. Sakiewicz bowiem swoim zachowaniem de facto pyta: czy chcecie państwa opartego na kłamstwie, podziale i osłabianiu autorytetu instytucji?
Prawdziwa linia polaryzacji - i zamysł jej cynicznych autorów - nie ma nic wspólnego z sympatiami politycznymi. Opowieści o „różnicach światopoglądowych” to ordynarne alibi polityków, listek figowy mający dowieść, że spór dotyczy pluralizmu opinii. To kłamstwo. Granica została bezwzględnie wyznaczona na osi: prawda kontra fałsz, dobro kontra czyste zło. Prezes Sakiewicz na Głównym Rynku w Krakowie zgubił swoją wizytówkę.
Krakowski teatr Sakiewicza - to bezczelne, fizyczne zasłanianie pracującego policjanta, by przed kamerą łgać, że służb nie ma - to nie był przecież żaden „prawicowy głos w dyskusji”. To był czysty, wyprany z moralności akt manipulacji, gdzie ludzkie zdrowie i krew stanowiły jedynie tworzywo do lepienia mitu o jakoby pożądanej przez lud tożsamości politycznej. Sam Sakiewicz demonstracyjnie obnaża tryby tego mechanizmu - to kłamstwo i manipulacja ubrane w szaty demokracji oraz obrony praworządności. Zupełnie nie interesuje go przy tym, że jego kłamstwo bezwzględnie dewastuje tkankę społeczną i państwo.
Inżynierowie tego podziału potrzebują partyjnej identyfikacji mas wyłącznie dla własnej bezkarności. Chcą, by zmanipulowany wyborca każdą podłość i każdą sromotę traktował nie w kategoriach etycznych, lecz jako „atak wrogiego plemienia”. W ten sposób zło zyskuje polityczny immunitet, a upór w głupocie staje się obowiązkiem lojalności. Kłamstwo ubrane w partyjne barwy przestaje być dla ciemnego ludu grzechem - staje się jedyną linią obrony ich własnej tożsamości.
Ten krakowski seans fałszu ma jednak jeszcze jeden niezaprzeczalny walor. Materiał Sakiewicza wejdzie do kanonu jako podręcznikowy, wręcz krystaliczny przykład politycznej manipulacji, na którym całe pokolenia studentów nauk społecznych i medioznawstwa będą badać anatomię propagandy. Samemu Sakiewiczowi - klasycznemu politycznemu kacykowi nowej ery - absolutnie to nie przeszkadza. On doskonale wie, jaką siłę rażenia ma medialny fałsz, i z pełną premedytacją tę wiedzę monetyzuje, przekuwając ją na realne wpływy oraz potężne pieniądze. Sakiewicz nie opisuje rzeczywistości - on, ramię w ramię z Jarosławem Kaczyńskim, po prostu uprawia bezwzględną grę polityczną, choć za kulisami tego sojuszu trwa brutalna, bezwzględna przepychanka o to, kto w tym układzie naprawdę trzyma władzę nad emocjami mas. Trudno zresztą o inną postawę u kogoś, dla kogo dziennikarstwo nie jest misją ani zawodem, lecz zwykłą dziwką, mającą za zadanie kupczyć wpływami i obsługiwać partyjne interesy.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Postanowiłem wklejać moje niewidoczne komentarze.
Pierwszy jest odpowiedzią do: [ogrodniczka 9 listopada 2026, 19:02]
Sapie fałszerka
Co sensy podmienia
Daremne to trudy
Cymbał się nie zmienia
Komentarze
Pokaż komentarze (49)