„Wszyscy kradną, wszyscy kłamią” - to dwa obowiązkowe slogany prawej części polskiej sceny politycznej. Niosą w sobie tyle samo mądrości, co hasła „szczepionki zabijają”, „orientacja seksualna to choroba” czy nieśmiertelne „Żydzi rządzą światem”. To klasyczne fałszywe założenia, które mają budować i konserwować samozadowolenie wszelakich szowinistów, dyletantów, nieuków, a wreszcie - samych kłamców i złodziei.
To mechanizm moralnego rozgrzeszania, z którego systemy religijne od wieków korzystają i na który roszczą sobie monopol.
Ostatnio, po głośnych kłamstwach Sakiewicza, ich obrońcy rozpoczynali dyskusję od zastrzeżenia, że nie mają z nim nic wspólnego. Kompletnie im on jakoby wisi, wobec czego jego telewizji nie oglądają. Jeżeli grzeszy, to na własny rachunek - ale ma przecież do tego prawo, bo wszyscy są grzeszni. Czyli w zasadzie kłamstwo usprawiedliwiają, rozumieją i rozgrzeszają. Zarówno Sakiewicza, jak i samych siebie.
Równolegle uruchamiają drugi religijny mechanizm - potępienie. Oczywiście to już dla innych. Dla Tuska, którego regularnie oglądają, słuchają i który absolutnie im nie wisi. Cała reszta - policja, sprawca, samo kłamstwo - to tylko środki i narzędzia. Cała ta historia i cały ten tragiczny zamach służą im wyłącznie do budowania moralnej przypowieści o niebie i piekle. O aniołach i diabłach. Religia bowiem swoje ofiary nie tylko infantylizuje, ale - gdy tego pragną czy choćby tylko potrzebują - głęboko demoralizuje. Rozgrzesza już same ich zamiary. Bycie ofiarą gwarantuje przecież monopol na potępianie.
I w tym miejscu kończy się teologia, a zaczyna konkretna praktyka państwowa. Ten sam mechanizm rozgrzeszania i odwracania pojęć posłużył bowiem do przyznania i utrzymywania koncesji dla stacji, która z kłamstwa uczyniła główne narzędzie swojego funkcjonowania. W normalnym porządku prawnym recydywa w manipulacji dyskwalifikuje nadawcę, ale w logice plemiennej przypowieści staje się „pluralizmem” i „walką o prawdę”. W ten sposób systemowe kłamstwo dostaje nie tylko moralne rozgrzeszenie od swoich wyznawców, ale i oficjalną pieczęć państwa.
Wolność słowa musi oczywiście honorować także prawo do kłamania. Ale kłamać w ramach wolności słowa Sakiewicz może sobie przecież bez państwowej koncesji na telewizję.


Komentarze
Pokaż komentarze (30)