Odpowiadam w oddzielnej notce ponieważ komentarz dotarł do mnie „po gongu”, gdy tekst był już „wpadnięty” do czeluści. W komentarzu Zbyszek zdeklarował się jako zdecydowany i radykalny realista, a ja sam w pełni solidaryzuje się z tym poglądem. Moja polemika dotyczy w zasadzie tylko jednego fragmentu komentarza: „są maszyny odkrywające i używające wzorców”. Takie stwierdzenie przeciwstawia się poglądom sformułowanym w przywołanym artykule profesora Koronackiego (https://home.ipipan.waw.pl/j.koronacki/ ), który odmawia maszynom jakiegokolwiek rozumienia, tym bardziej „odkrywania” uniwersaliów. Ja sam, w moim tekście, starałem się tylko skomentować artykuł Profesora z pozycji „tak jak ja go rozumiem”, czyli z pozycji wiejskiego/chłopskiego „filozofa”.
Biorę teraz w nawias profesora Koronackiego i nie zasłaniam się żadnym autorytetem, komentuję pogląd Zbyszka, czyli spróbuję wytłumaczyć dlaczego maszyny nie odkrywają powszechników, a tym bardziej, nie posługują się nimi w formułowaniu pożytecznych skądinąd wypowiedzi. Realista przyznaje powszechnikom realne istnienie, czyli uznaje je za byty, cytując swobodnie za sjp.pwn.pl: realizm ontologiczny to stanowisko w metafizyce, przyjmujące istnienie realnych bytów, niezależnych od poznającego podmiotu. Już z samej tej definicji wynika wprost, że to co „odkrywa” AI nie może być powszechnikiem, czyli czymś niezależnym od podmiotu poznającego. Łatwo sobie przecież wyobrazić eksperyment z resetem maszyny, po którym inaczej musiałoby wyglądać to co wcześniej było serwowane jako powszechniki, ponieważ zostało na nowo „stworzone” na podstawie innych danych. AI daje naprawdę oszałamiające rezultaty, obok których trudno przejść obojętnie, zwłaszcza w dziedzinie tworzenia oprogramowania dla komputerów. Nawet ta spektakularność działania skłania jednak do sceptycyzmu i podejrzenia, że to wszystko jest jakimś kuglarstwem z krótkimi nóżkami.
Gdyby spróbować w moim wieśniaczym laboratorium myśli, pokusić się o ogólne sformułowanie zasady działania AI, to jej model można by przybliżyć jako gigantyczną maszynę do głosowania, ustalającą poglądy i wiedzę powszechną. Czyli jest to coś co niegdyś próbowali zbudować za pomocą swoich rozumów Encyklopedyści, tyle że umysły wybranej grupki zostały zastąpione demokratycznym konsensusem. Oczywistym jest, że taki wynalazek mógł powstać dopiero po pokonaniu bariery komunikacyjnej i językowej. Ponieważ „nie ma nic nowego pod słońcem” (Koh 1,9) to AI w sposób oczywisty kojarzy się z budową wieży Babel, często tak właśnie jest rozpatrywana i mnie samego kusi, aby tak na nią popatrzeć w następnym odcinku.
Gdy już jestem przy głosie (jakże maleńkim), to spróbuję sformułować moją własną definicję AI, definicję AI Nicktego.
Podczas gdy myśl ludzka służy do POZNAWANIA RZECZYWISTOŚCI poprzez odkrywanie prawdy, to AI jest maszyną do BUDOWANIA OBRAZU RZECZYWISTOŚCI poprzez ukrywanie kłamstwa.
-----
Ceterum censeo Carthaginem delendam esse
vel
Naród, który zabija własne dzieci skazany jest na zagładę
--------
Wyjaśnienie do stopki.
Od początku mojej pisaniny używam tego łacińskiego cytatu z zamierzchłych dziejów naszej cywilizacji, później dodałem adekwatne tłumaczenie (czyj oryginał i tłumaczenie łatwo sprawdzić). Teraz dodam jeszcze swoje wyjaśnienie.
Skąd tutaj Kartagina? Otóż Kartagina była ostatnim dużym organizmem państwowym z tej strony Atlantyku, który duchowych podstaw swojego istnienia upatrywał w publicznym składaniu ofiar z dzieci (aborcji jeszcze nie wynaleziono). Rzym, zanim stał się na długi czas niepokonany, widział swoje "być albo nie być" w całkowitym zniszczeniu Kartaginy, aż do gołej ziemi posypanej solą. Tak też się stało - 90% Kartagińczyków zabito, reszta "uratowała się" jako towar na targu niewolników.
Jak Ci się zdaje drogi czytelniku: jesteś Rzymianinem, czy Kartagińczykiem? A może Twoje istnienie nie potrzebuje duchowych podstaw, zaś ofiara z dzieci w aborcji jest konieczna, aby się dobrze (z)bawić?


Komentarze
Pokaż komentarze (3)