A jednak to nie Muzeum, to Synagoga

Pytałem, czy Żydzi modlą się w Muzeum? / W ostatnich sekundach uroczystości otwarcia "Muzeum" widać piwnicę z Synagogą, nauczającego w niej rabina i płaczących ze szczęścia Żydów. - Nie zainwestowali w to ani grosza i mają, ... tak się robi interesy. Ave!

 

Youtube niżej: 1:26: Nasza malowana drewniana synagoga z malowanymi sufitem i sklepieniem jest główną atrakcją wystawy. Bima* na której stoję to miejsce odczytywania tory, wygłaszania pouczeń i ogłoszeń. ( w wersji angielskiej jest powiedziane: jest to miejsce gdzie nauczający będzie to robił).Wykonana jest w skali 1:1 i jest identyczna jak mównica, która przed laty znajdowała się w drewnianej synagodze w miejscowości Gwoździec niedaleko Lwowa i Kołomyji na terenach dzisiejszej Ukrainy.

Na Youtube wyżej od 15:15 >>> widać nauczającego w "Muzeum-Synagodze" rabina, oraz modlących się i płaczących ze szczęścia Żydów. <<<  Nie zainwestowali w Synagogę grosza swoich pieniędzy i mają,  ... tak się robi interesy. Ave!    * Bima >>> http://pl.wikipedia.org/wiki/Bima

 

Dr. Andrzej Leszek Szcześniak / "Judeopolonia", str.14: Sprawa jest chyba o wiele bardziej skomplikowana i niezrozumiała dla postronnego obserwatora. Oddajmy więc głos samym Żydom: W 1901 r. na wiecu w Poznaniu, Żyd Jaffe powiedział: "zwracam uwagę na stanowisko, jakie my Żydzi zajmujemy na pruskim wschodzie (przypomnienie; a więc terenach porozbiorowych Polski). Przed prawie tysiącem lat przodkowie nasi, pod grozą prześladowań, przywędrowali z zachodu do Polski. Nigdy nie wyparli się sprawy niemieckiej, po niemiecku mówili. Mówili niemczyną swej francuskiej i szwabskiej ojczyzny kiedy ojcowie niejednego , który nas odsądza od niemczyzny, głęboko jescze tkwił w słowiańszczyźnie.

A kiedy ten kraj przyłączono do Prus, wtedy to ojcowie nasi przyjęli na swoje barki wielką część kulturowego dzieła. Jeżeli miasta poznańskie stały się głównie warowniami niemczyzny, to właśnie ojcowie nasi spełnili w tym kierunku dobrą, a może najlepszą część pracy. Tysiącami polonizowali się chrześcijańscy Niemcy, lecz żaden ŻYD tego nie zrobił i nie zerwał swego związku z niemiecką ideą. Nie tylko więc stoimy na naszym prawie, ale stoimy też na szmacie ziemi, którą pomagaliśmy zniemczyć, a na to dziś głównie kładziemy nacisk."

str.13. W sytuacji podziału świata na dwa bloki militarne i zbliżającego się wybuchu wojny, polityczne ośrodki Żydów na ziemiach polskich rozważały kilka możliwych wariantów sojuszu i wyboru najlepszego sojusznika. / ... / Za rzeczywistego, niekwestionowanego patrona przyszłej walce uznali Żydzi bezwzględnie i bezapelacyjnie Niemców. W praktyce uczyniły to wszystkie kierunki, łącznie z bolszewizującymi. Zapomniano, że prze kilka wieków w całych Niemczech prowadzona była akcja Judensau; zohydzająca i upadlająca Żydów, wybaczono kilkunastokrotne wypędzenia Żydów z Niemiec, wybaczono pogromy, jakie miały w przeszłości miejsce w całych Niemczech. ... Stali się "Niemcy beznadziejną i nieodwzajemnioną miłością Żydów" (Ludwig Hirszfeld)

str.14 Polskie czasopismo "Dzień" pisało na temat roli Żydów w niemieckiej polityce następująco:

"Żydzi w zaborze pruskim są najlepszym narzędziem w polityce antypolskiej. ... Rząd atoli pruski, nie mając zupełnie zamiaru odwdzięczenia się Żydom za ich usługi, oficjalnie zdaje się tego nie widzieć i we wszelkich dziedzinach życia socjalno-politycznego, gdzie może prowadzi politykę antysemicką. Tymczasem Żydzi na odwrót, gdzie tylko mają sposobność, afiszują się z tym, co dotychczas zrobili i nadal robią dla wzmocnienia niemczyzny na kresach (pruskich, czyli w Polsce) - prubując w ten sposób przebłagać dla siebie wrogi rząd.

Na trzecim walnym zjeździe niemieckich Żydów ("Dzień" 1909, nr 258) poseł Wolff z Leszna stwierdził m.in. "Niemcy bez pomocy Żyda, nie mogą z Polakam współzawodniczyć (...). Żydzi oddawali zawsze i gotowi są nadal oddawać największe usługi narodowości niemieckiej."

Podczas zjazdu podjęto specjalną uchwałę, w której stwierdzono:

"Żywotny interes państwa pruskiego wymaga utrzymania usposobionej patriotycznie ludności żydowskiej na kresach wschodnich (chodzi oczywiście o niemieckie kresy wschodnie ALS)

"STWORZENIE NOWEJ RASY i NOWEGO BOGA"

"JUDEOPOLONIA" STR.12 / W roku 1911, poeta i krytyk literacki, przedstawiciel Modej Polski, liryk i nowelista - Antoni Lange - wysoko ceniony w krach literackich, zbulwersował środowiska twórcze i polityczne opublikowaniem rozprawy "O sprzecznociach sprawy żydowskiej". Uważany powszechnie za polskiego patriotę, nagle okazał się Żydem pozornie tylko zasymilowanym. W swojej rozprawie wystąpił on z tezą, że asymilacja musi być w Polsce "wzajemna"; zakładał, że powinno dojść do stworzenia takiej mieszanki demograficznej, w wyniku której Naród Polski "stanie się narodem półsemickim". Doprowadzi to oczywiście do upadku katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce ma się stać "stworzeniem nowej rasy, stworzeniem nowego człowieka i nowego boga".

Polska bezmyślność nie trwała jednak długo. Gdy pozytywiści przciekonali się o żydowskiej megalomanii, pogardzie i arogancji wobec innych narodów, w tym narodu polskiego, utracili całkowicie żywą wiarę w możliwoći asymilacji i zaczęli przechodzić na pozycje obrony przeciwko inwazji żydowskiej. Ocknęli się z bałamucenia ich kłamliwym i faszywym humanitaryzmem i liberalizmem. Pisarz wolnomyśliciel A.Niemojewski, początkowo zachwycony żydowstwem, po smutnych dowiadczeniach i przeanalizowaniu Talmudu wydał krytyczną pracę: "Dusza żydowska w zwierciadle Talmudu".

Wcześniej jeszcze, w artykule pod wymownym tytułem "Dwużydzian Polaka pisał co następuje:

"Na gruncie drwin wytworzyło się duchowe współzycie Żydów i Polaków. Żyd powiedział Polakowi: Nie mogę z tobą nic wspólnie kochać, czcić, uwielbiać, nad niczym wspólnie cierpieć i do niczego wspólnie dążyć - ale możemy wspólnie drwi ze wszystkiego. Wydrwię ci twego Boga, twą Ojczyznę, twą tradycję i twe ideały, twe pragnienia i twe wysiłki, i obaj będziemy wyżsi ponad wszystko. zeszedł się żydowski kpiaż z polskim kpem i zaczęli ze wszystkiego kpić. I wytworzyło się środowisko, w którym żadna wielka idea, żqaden wielki czyn nie mógł dojrzeć. Albowiem >>> żydowski odczynik <<< rozzkzładął skutecznie na drwiny wszelkie przejawy woli (...). W Żydzie zasymilowanym dwie cząsteczkiki żydowskie przypadały na jedną cząsteczkę polską. polskość nie jest kwasem rozkładającym kruszec żydowski; natomiast takim kwasem jest żydowskość i polski kruszec rozkłada. Dlatego Żyd zasymilowany będzie w ostateczności brał zawsze stronę żydowstwa. I dlatego filosemita przestanie być czułym na sprawy polskie, lecz zawsze będzie nader wrażliwym na sprawy żydowskie"

"JUDEOPOLONIA" str.4 / Zamiast bawić się w patriotyzm, asymilację i tym podobne mrzonki, myślmy przede wszystkim o sobie. Chłop polski nie lubi nas, wiemy o tym, ale chłop jest głupi - nie boimy się go. O szlachtę głównie nam idzie. Wmiesza się ona przez sam punkt honoru w awanturę, pójdzie do lasu, na krwawe polseza co ją rząd ukarze, zniszczy, wytępi, wydusi, wywłaszczy, a wówczas dla nas droga otwarta. (Cytat za T.Jaske-Choiński, "Historia Żydów w Polsce" str.137) / Dygresja: teraz wiadomo skąd te kamienice/

I kolejny warty przytoczenia cytat: "W każdym narodzie, musi wyrobić się ponad masy jakaś inteligencja i rodzaj arystokracji. My jesteśmy materiałem gotowym, my zawładniemy krajem, a panujemy już przez giełdy i przez wielką część prasy nad połową Europy. Ale naszym właściwym królestwem, naszą stolicą, naszym Jeruzalem będzie Polska. My będziemy jej arystokracją, my tu rządzić będziemy. Kraj ten należy do nas, jest nasz". (S.Dider, "Rola neofitów w dziejach Polski", str.111, wyróżnienia w tekście te i następne ALS)

1-IV 1864 r. dyktator Rządu narodowego Romuald Traugutt został wydany żaandarmerii carskiej przez Żyda Artura Goldmana, zatrudnionego w skarbowości powstańczej. W następstwie tego władze carskie aresztowały wielu członków Rządu i z czasem poznały wiele tajemnic powstańczych.

"NASZYM JERUZALEM BĘDZIE POLSKA"

"JUDEOPOLONIA" str.6 / Dzięki bezprecedensowej w dziejach polskiej tolerancji, Żydzi znaleźli na ziemiach polskich azyl przed prześladowaniami w innych krajach Europy, doskonałe warunki do rozwoju, ochronę prawa (1264,1334) i autonomię, jakiej nie mieli nigdzie na świecie poza Palestyną. W wyniku tego Rzeczypospolita stała się Paradissus Judeaorum - "Rajem dla Żydów".

Powstały dwa programy nawzajem się uzupełniające. Na pewnym obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby prawa głosu ... Rozwiązanie takie popierało międzynarodowe żydowstwo, czemu wyraz dano m.in. w "Okólniku kierowników politycznych kół żydowskich z XI 1898 r. do Żydów Polskich". Na stronie 173 napisano w nim:

"Bracia i współwyznawcy! Trzeba aby kraj został naszym królestwem (..). Starajcię się po trochu usunąć Polaków ze wszystkich ważniejszych stanowisk i skupić w naszych rękach wszystkie nici władzy społecznej. Wszystko, co do chrześcijan należy, powinno stać się waszą własnością, związek izraelski dostarczy wam potrzebnych do tego środków. (..) Bracia współwyznawcy! Dołóżcie wszelkich usiłowań, aby doprowadzić do skutku to co zamierzamy." (por.J. Polak, op cit,s2; S.Wysocki, "Żydzi w dziejach Polski" s.89)

"POLSKA JEST NASZĄ WSPÓŁWŁASNOŚCIĄ"

"JUDEOPOLONIA" str.7 / Żydzi, prześladowani i wypędzeni ze wszystkich krajów Europy (i nie tylko), znaleźli schronienie i opiekę prawa w Polsce, teraz niepomni na ten fakt, przygotowali się do odebrania Polakom praw decydowania o losach własnej Ojczyzny. Podstawą do roszczeń stała się teza, że Żydzi są odwiecznymi mieszkańcami ziem polskich, i że to oni byli twórcami państwowości polskiej. Nie będziemu tu rozważać szczegółowych rewelacji, jak to "banda Piasta zdetronizowała żydowskiego króla i przejęła w Polsce władzę", a przejdziemy do opisu dwuch bliższych nam wydarzeń, rzucających nieco światła na tę sprawę. Oddajmy głos B.Miszkiewiczowi, uczestnikowi pewnego spotkania:

"Bardzo pouczające pod tym względem było spotkanie, jakie odbyło się w połowie maja 1987 r., w Instytucie Francuskim w Warszawie z Rachelą Erthel, profesorem Uniwersytetu Paryskiego, wykładającą cywilizację żydowską i język jidisz, autorką kilku książek z tej dziedziny. Zaraz na początku wykładu usłyszeliśmy, że Żydzi byli w Polsce od niepamiętnych czasów, zaś większy napływ na skutek prześladowań w innych krajach nastąpił w XII wieku, a nazwa Polski pochodzi od żydowskiej legendy (>>legende<<, a nie >>conte<<, co byłoby synonimem podania , powieści)od hebrajskiej nazwy >>po lin<< która jest synonimem drugiej Ziemi Obiecanej, a ktora zniekształcona przez Niemców na Polen, dała nazwę kraju. (..) Zauważmy przy tym, że owa sugestia, iż Żydzi żyli w Polsce od niepamiętnych czasów, a więc może od II wieku (że przeczą temu tak źródła pisane jak i archeologia, ... tym gorzej dla źródeł)i że to od nich pochodzi nazwa kraju, zmienia pozycję Żydów: z obcych przybyszów stają się współgospodarzami, jeśli nie pierwotnymi mieszkańcami tej ziemi, po których dopiero osiedlili się Słowianie podczas Wędrówki Ludów. Jest to jeden z klocków do łamigłówki, pozwalający lepiej odczuć i zrozumieć postawy i zachowanie Żydów przed rokiem 1918 i po nim. / ... /

Idea, że Żydzi są pełnoprawnymi współgospodarzami Polski, jest nadal aktualna. Nie przypadkowo wynikły kontrowersje przy ustalaniu napisu na pomniku poświęconym tragedii Żydów w Jedwabnem, gdy pojawiło się tam stwierdzenie, że zamordowani byli "współgospodarzami" tej ziemi. I nie przypadkiem to stwierdzenie ostało tam wprowadzone.