Załatwmy POmunę!

Nie, nie chodzi o nawoływanie do przemocy, rewolucji czy rozlewu krwi- to uwaga do tutejszych adminów,  o polocie których wiem zbyt duzo by spodziewać sie, że rozumieją coś w tekstach, które pilne czytają, zwłaszcza jeśli zawierają one elementy metafory, przenośni, trybu warunkowego itp.

Postaram sie więc konkretnie. Zainspirował mnie dzisiejszy tekst kataryny, w którym postawiła szereg pytan i watpliwosci dotyczących katastrofy w Smolensku, a szczególnie zachowania polityków PO: Premiera, ministra ON, Marszałka Sejmu i irozpierajacej ich dumy, ze całe sledztwo idzie doskonale,

Ja  jednak o czyms innym. Zastanawiając sie nad możliwością uzyskania odpowiedzi na te ale równiez setki innych pytań dotyczących funkcjonowania Państwa i rządów PO, uzmysłowiłem sobie, że jesli nie zadadzą ich dziennikarze to w zasadzie ich nikt nie zada w sposób zmuszajacy do odpowiedzi.

Ale czy na pewno? Przypomniałem sobie o istnieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie sprawdzając jej teraz szczegółowo i pamietając cokolwiek z jej zapisów wiem, że przynajmniej część pytań Kataryny, Warzechy i innych blogerów dotyczaca katastrofy w Smolensku, a także pytania zadawane np w sprawie ustawy hazardowej, prywatyzacji i sprzedaży stoczni i innych afer POmuny, może byc zadana w trybie ustawowym.

Oznacza to, że na każde pytanie o dowolną decyzję, działanie, wypowiedź czy dokument, o ile nie jest to informacja tajna, adresat pytania musi udzielić odpowiedzi. I to w przyspieszonym trybie administracyjnym bo w ciagu 14 a nie 30 dni.

Wystarczy więc odnaleźć odpowiedni formularz pdf (postaram sie podrzucić link, jesli ktoś uzna, że sie przyda), wypełnić go podajac oczywiscie swoje dane i wysłać. Po 14 dniach, jesli odpowiedzi brak wysyłamy kolejne pismo ponaglające i przypominajace o odpowiedzialnosci urzędnika wynikającej ze złamania ustawy i kpa. Jesli odpowiedź jest odmowna to czytamy uzasadnienie i od razu kierujemy sprawe do Sadu Administracyjnego lub odwołujemy sie od decyzji podtrzymując pytania i podkreslając urzędowy obowiazek odpowiedzi.

I wyobraźmy sobie teraz np MON. Od przyszłego tygodnia zasypane formalnymi wnioskami o odpowiedź na zadane pytanie. Każdy wniosek musi miec nadany numer postępowania i wejść w wewnętrzny obieg dokumentów resortu. Trafia zatem do odpowiednich urzedników, którzy muszą udzielic odpowiedzi, przygotować materiały źródłowe, zamówic analizę prawną itp. Im więcej pytan tym wiecej roboty. A ustawowe terminy gonią. I późniejsza fala ewentualnych odwołań i sądowych ponagleń? I dziesiątki wygranych przez wnioskujacych postepowań administracyjnych...

Czy to sparaliżuje pracę MON? W pewnech kwestiach tak bo urzędnicy zajmujacy się obsługą takich wniosków bedą mieli wiele roboty i mogą nie nadążać.A to grozi procesami administracyjnymi. Czy taki paraliż nie jest sabotowaniem Państwa. Nie, jest wyrazem obywatelskiego nieposłuszenstwa, daleko mniej groźnym niz odmowa wypełnienia ustawy lustracyjnej zainicjowana przez E.Milewicz i J. Żakowskiego. Ostatecznie, oderwanie części urzedników od ich zwykłyuch obowiązków moze być kotrzystne bo nie będą mieli czasu więcej napsuć.

A my, zadający te przeróżne pytania na część z nich uzyskamy odpowiedź. Będziemy mogli ją opublikować i powiększyć stan publicznej wiedzy. I dać władzy poczucie, że jej nie ufamy i że kontrolujemy. Na tyle ile każdy z nas może. I dać dziennikarzom przykład, zmusić ich do roboty chocby w pogoni za publikowanymi przez blogosferę newsami. Ostatecznie nawet informacja, że przykładowy MON ma np kilkadziesiąt postępowań administracyjnych z powodu łamania ustawy o dostępie do informacji publicznej to też ciekawy news.

Załatwmy POmunę! Skoro grają z nami w kulki to udowodnijmy im, że nie wszyscy jestesmy lemmingami i michnikoidami.