W polskiej polityce, ale nie tylko istnieje wyraźna linia podziału. Ta linia uwidoczniła się między innymi w tegorocznych wyborach prezydenckich( 47% - 53%).
Ten podział nie jest podziałem wyłącznie III RP, lecz ma podłoże historyczne. Podział ten ewoluuje przez wieki, od zdecydowanej przewagi społeczeństwa patriotycznego, po równowagę, aż po uzyskanie na początku III RP(w wyniku obrad okrągłego stołu) przewagi społeczeństwa obywatelskiego nad społeczeństwem patriotycznym. Obecnie, przewagę i to zdecydowaną osiągnęło społeczeństwo obywatelskie (cała władza, propaganda, większość biznesu, w tym handlu i obrotu kapitałowego, pracodawców, właścicieli, własności, nauki, sądownictwa jest w rękach społeczeństwa obywatelskiego).
Społeczeństwo obywatelskie stanowi w większości tzw. establishment III RP.
Społeczeństwo patriotyczne zostało zepchnięte do defensywy, do opozycji, do pozycji ludzi drugiej kategorii: petentów, pracobiorców, kredytobiorców, najemców, podsądnych, poddanych władzy i państwa, które tworzy i posiada społeczeństwo obywatelskie.
Można z pewną dozą ostrożności powiedzieć, że społeczeństwo patriotyczne, w okresie III RP było u władzy jedynie w latach 2005 – 2007.
Po tym, jak chroma była to władza, z jakimi trudnościami się tworzyła, z jakim oporem się spotkała ze strony społeczeństwa obywatelskiego, z jakim hukiem się rozpadła, można rozpoznać, jaka jest pozycja społeczeństwa patriotycznego w Polsce, a jaką potęgą w Polsce jest społeczeństwo obywatelskie.
Te dwa społeczeństwa, to dwie przeciwstawne, konkurujące ze sobą, a nawet walczące na śmierć i życie opcje, nie tylko polityczne, ale i społeczne, patriotyczne(społeczeństwo obywatelskie kieruje się zupełnie innym patriotyzmem, niż społeczeństwo patriotyczne Polski), ideologiczne, narodowościowe, świadomościowe, intelektualne, kulturalne, tradycyjne, itd., itp.
Praktycznie łączy je tylko wspólne terytorium – kraj Polski, o którego własność między sobą walczą, i pewna wspólnota historyczna( przeważnie w przeciwstawnych obozach).
Takimi typowymi przedstawicielami społeczeństwa patriotycznego Polski w okresie Solidarności walczącej, byli, jak się potem okazało, np., ś.p. Anna Walentynowicz, ś. p. ksiądz prałat Jankowski,
Kornel Morawiecki. Mieli Oni także swoich sprzymierzeńców wśród społeczeństwa obywatelskiego, np. red. Bronisław Wildstein, S. Pyjas itd. itp.
Charakterystyczne dla społeczeństwa patriotycznego i jego zwolenników po okrągłym stole było to, że nie zostali oni beneficjentami przemian społecznych które związane są z powstaniem III RP.
Odwrotnie. Wielu z nich spotkało bez liku nieuzasadnionych przykrości graniczących z szykanami.
Przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego w III RP są np. Wajda, Bartoszewski, Kwaśniewski, Belka, Michnik, Jaruzelski, Komorowski, Borusewicz, Tusk, Schetyna, Kiszczak i wielu, wielu innych. Społewczeństwo obywatelskie ma także wielu sprzymierzeńców wywodzących się ze strony społeczeństwa patriotycznego. Należy do nich np. Wałęsa, w pewnym stopniu należał do nich także ś.p. L. Kaczyński.
Na koniec wypadałoby zdefiniować oba społeczeństwa:
Społeczeństwo obywatelskie w Polsce, to ludzie pochodzący z różnych, niepolskich narodowości ( z przewagą Żydów zasymilowanych czyli przyjmujących postać przedstawicieli narodu w którym się osiedlili), którzy uzyskali obywatelstwo w Polsce poprzez swoich przodków, lub urodzenie się w Polsce. Społeczeństwo obywatelskie, mimo asymilacji, nie jest narodem Polski.
Osoby będące społeczeństwem obywatelskim nie są Polakami, lecz Polonusami.
Społeczeństwo patriotyczne Polski, to naród Polski zrodzony przez matki Polki.
Naród Polski zrodzony z matki Polki, to Polacy.
Rozróżnianie obu społeczeństw: patriotycznego i obywatelskiego, to klucz do zrozumienia wszystkich realiów w Polsce; to klucz do zrozumienia Polski, począwszy od okrągłego stołu, poprzez brak dekomunizacji, niewyjaśnienia żadnej afery przez komisje sejmowe, obsadę stanowisk we władzach, katastrofę 10 kwietnia, na wyborze Komorowskiego na prezydenta, a Schetynę na marszałka kończąc.
Komentarze
Pokaż komentarze (4)