W ostatnich dniach, podobnie jak co roku, ma miejsce ostra dyskusja na temat sensu powstania, sensu tej wielotysięcznej ofiary jaką żołnierze AK oraz mieszkańcy Warszawy złożyli za wolną Polską. Pojawiają się liczne głosy ze strony ludzi, którzy uważają decyzję o wybuchu Powstania za kardynalny błąd przywódców Polskiego Państwa Podziemnego. Inni zwracają uwagę na nieuniknioność jego wybuchu oraz na fakt, że Powstanie stało się moralnym zwycięstwem Polaków i wydarzeniem, które podobnie jak wcześniejsze zrywy skierowane przeciw zaborcom trwale ukształtowało nas samych jako Polaków i stało się kolejnym symbolem naszej narodowej świadomości.
W większości dokonujemy wyboru i stajemy po którejś ze stron tego sporu. Toczone zażarcie dyskusje na temat sensu i roli Powstania, jego pozytywnego lub negatywnego wpływu przesłaniają nam jednak to co najważniejsze czyli ludzi. Ofiarę, dramaty i śmierć zwyczajnych ludzi, powstańców, żołnierzy AK i innych zbrojnych formacji podziemnych, wreszcie mieszkańców Warszawy. Mieszkańców, którzy ponosili śmierć z rąk niemieckich oprawców, niezależnie od wieku, płci czy poglądów politycznych. Ich pojedyncze dramaty, złączone w jedną wielką wspólną ofiarę stanowią prawdziwą i najważniejszą historię Powstania Warszawskiego.
Historia własnego kraju, jej dogłębne poznanie, jest niewątpliwie rzeczą bardzo ważną. Nie jesteśmy w stanie stwierdzić kim jesteśmy, bez wiedzy o tym, skąd pochodzimy i kim byli nasi przodkowie. Nie można zrozumieć dzisiejszej Polski bez znajomości jej historii. Dlatego tak ważne jest jej dogłębne poznanie. Z wielką radością przyjmuję powstawanie kolejnych książek, które starają się, z lepszym lub gorszym skutkiem, poszczególne aspekty historii Polski przybliżać i wyjaśniać. Jednakże czas na czysto teoretyczną dyskusję na tak przecież trudny temat, jakim jest Powstanie Warszawskie mamy przez te pozostałe 366 dni w każdym roku.
W ten symboliczny dzień, 1. sierpnia postarajmy się po prostu zastanowić się nad losem tych ludzi, którzy w Powstaniu zginęli. Wybierzmy się na Powązki, na mogiły Powstańców. Zapalmy znicze i złóżmy kwiaty na licznych pomnikach upamiętniających ich bohaterstwo i ich tragiczny los. Przespacerujmy się po warszawskiej Woli szlakiem tablic upamiętniających miejsca kaźni jej mieszkańców z rąk niemieckich bandytów. Takich tablic jest całe mnóstwo, nie tylko na Woli. Codziennie mijamy je w drodze do pracy lub szkoły nie zwracając na nie większej uwagi. W ten szczególny dzień spróbujmy poświęcić im chociaż chwilę. Zastanówmy się nad ogromem zniszczenia Warszawy i cierpienia jej mieszkańców. Zatrzymajmy się, gdy zawyją syreny i ten jeden moment poświęćmy ich pamięci.
Na ten jeden dzień lub chociaż na parę minut odrzućmy nasze codzienne troski i problemy. Spróbujmy zmierzyć się z historią tych ludzi, którzy żyli i umierali w okolicznościach dla nas - ludzi młodych niewyobrażalnych.
Cześć i chwała bohaterom Powstania Warszawskiego!
[autor: Wojciech Biesiacki; przewodniczący NZS OU UW]
Komentarze
Pokaż komentarze (1)