Najtrudniej zawsze zacząć...

Najtrudniej zawsze zacząć...

Siedzę przed pustym, białym polem na ekranie, piszę i skreślam, piszę, znowu skreślam, i znowu piszę - można tak bez końca. Jestem - niech mi bedzie wybaczone to porównanie - trochę jak Żeromski zaczynający "Popioły". Zachował się rękopis z ogromną ilością skreśleń, zamazań, kolejnych wersji pierwszego zdania, cała dokumentacja pracy uwieńczonej kilkoma słowami, jednymi z najbardziej rozpoznawalnych w naszej literaturze: "ogary poszły w las..." Złośliwi mówią, że ten początek to najlepsza rzecz w całej książce. Jeśli Leszek Miller im wierzy, to pewnie nie ma najlepszego zdania o panu Stefanie...

Po nas nie zostaną takie dokumenty, jak po naszych pradziadkach. My mamy przycisk "delete", który wymazuje wszystko oprócz tego, co chcemy światu ostatecznie pokazać. Więcej: mamy przycisk "edit", który pozwala wymazywać to, co już światu pokazaliśmy. Owszem, istnieją różne instytucje i służby, które potrafią - jeśli chcą - odtworzyć ukryte warstwy cyfrowych palimpsestów, ale przecież nie dla nich pisze się blogi. W ogóle trudno powiedzieć, dla kogo pisze się blogi. Tradycyjny pamiętnik to była rozmowa z samym sobą, czasem z hipotetycznym "późnym wnukiem". A dziś? Dziś wszyscy jesteśmy niecierpliwi, więc żadamy, żeby nasze pamiętniki czytali współcześni, ale powiedzieć, że blogi pisze się dla innych to powiedzieć nieprawdę. Bo przecież, jesli piszę, to dlatego, że JA chcę, żeby inni to przeczytali.

W założeniu ma to być blog, jak to się ładnie mówi, ogólnotematyczny. Takie refleksje nad naszą zwichrowaną rzeczywistością pod koniec pierwszej dekady XXI stulecia. Pisany w kraju, w którym jak mało gdzie wzniosłość zderza się z podłością, patos ze śmiesznością, serdeczność z chamstwem. W mieście, w którym piękno krajobrazu i architektury stanowi zbyt często scenerię ludzkiej niekompetencji, niemożności, czasem głupoty... Tu, w Polsce. Tu, w Lublinie. To będzie obraz świata widziany z lessowych wzgórz nad Bystrzycą. Kto chce, niech czyta...