Jest bardzo cichy, czesto zawiesza wzrok w jednym punkcie. Lubi samochody i pilke nozna. Zawsze trzyma sie z tylu, rzadko sie usmiecha. Ma 14 lat, skonczyl 3 klase szkoly podstawowej.
Samuel dorastal z ciotka. Od niej dowiedzial sie o smierci ojca. Byl wtedy bardzo maly. O mamie nie wie nic. Ciotka pracowala na roli, uprawiala fasole, casave i ziemniaki, by potem je sprzedac. Dzieki temu mogla kupic rzeczy potrzebne do domu, takie jak mydlo, swieczki, parafina i leki.
Pewnego dnia Samuel i jego starszy brat postanowili odwiedzic swoja krewna mieszkajaca w Kampali. Ciocia zgodzila sie na te podroz. Dala starszemu z braci, pieniadze na transport. Kiedy chlopcy przybyli do stolicy, brat Samuela zniknal. Jedenastoletni chlopiec zostal sam w ogromnym miescie. Nie znal Kampali, byl tu pierwszy raz. Nie wiedzial, gdzie mieszka jego ciocia. Nie znalazl sie nikt, kto chcialby mu pomoc. Zamieszkal na ulicy. Aby przezyc zaczal zebrac. Czesto chodzil spac glodny. Wybieral jedzenie ze smietnikow restauracji. Noca dolaczal sie do innych dzieci z obawy przed doroslymi mieszkajacymi na ulicy, ktorzy wiedzac, ze dzieci maja pieniadze, napadali na nie podczas snu. Czesto zdarzalo sie, ze nawet policjanci wymuszali od nich pieniadze bijac ich, a nawet torturujac.
Ktoregos dnia Samuel zostal aresztowany, bylo to podczas wizyty Krolowej Anglui w Ugandzie (01.2008), gdy wladze miasta probowaly “oczyscic” ulice Kampali z zebrzacych ludzi. Samuel i inne dzieci zostaly przewiezione do wiezienia dla mlodocianych. Zycie tu bylo bardzo ciezkie. Po kilku tygodniach Samuelowi i jego kolegom udalo sie uciec. Chlopcy wracali piechota do Kampali dwa dni.
Samuel zyl na ulicy 3 lata.
Inne tematy w dziale Rozmaitości
