Wybory: 150 tys. głosów i cycki w listonosza torbie

Wymyślili, że celem oddania swojego głosu w wyborach parlamentarnych nie będę musiał iść do konsulatu. Mogę internecikiem dać znać konsulowi, a on musi mi wysłać papiery do chaty na Clonsillę. Przy kawce w ogródku skreślę kogo wola, nalepię znaczek za 55 centów i pójdę potem do najbliższej skrzynki, a ludzie, którzy to zobaczą rzekną: Jak wrzucał, to kucał.   

Wygoda jest – nie powiem, bo rzeczywiście wielu ludzi nie głosowało. Szczególnie tych, którzy mieszkają daleko i musieliby tracić dzień cały na dojazd do konsulatu i powrót do chaty. Tu jednak miody się kończą: sam sobie człowieku musisz obliczyć sprawność miejscowej poczty. Na nic stempel pocztowy.

Jak nie dojdzie na czas przed deadline’m, to nie zagłosujesz.

A nawet jak dojdzie, to nie będziesz miał pewności, czy zagłosowałeś.

Ba – nie będziesz miał nawet pewności na kogo zagłosowałeś!

Korespondencja elekcyjna wrzucana będzie rzekomo do osobnej urny, jednakże po wyborach dowiesz się człecze jedynie, że wysłano tyle a tyle kart do głosowania, z czego wróciło w terminie X %, przy czym Y % stanowiły głosy ważne.  

Bo - uwaga! - komisja wyborcza w danym lokalu sprawdzać będzie, czy karty wyborcze będą się znajdowały w zaklejonej wewnętrznej kopercie (jak niezalepiona, to poczciarze gmerali?) oraz czy znajduje się w środku oświadczenie o tajnym i osobistym głosowaniu. A jak nie, to do okrągłego segregatora pod biurkiem!

To wszystko śmierdzi mi jak z chaty Masaja. Nie to, żebym zaraz cały polski korpus dyplomatyczny podejrzewał o chęć zamętu, choć przecież człowiek jest człowiekiem i kto komu powie która koperta zaklejona była na klej, a która sposobem poplucia i rozsmarowania?

Chyba wezmę udział w zaciągu na komisarza wyborczego, czy jak to się tam nazywa, choć wielkiej nadziei na skarmienie 100 euro (czy 80, nie wiem dokładnie) z podatkowego budżetu Polski nie żywię. Bo ostatnio mnie nie chcieli, ciekawe dlaczego.

Kazimierz Czaplicki z KraBiuWyb zauważył, że jeśli kto nie wierzy w skuteczność miejscowej poczty względnie uzna, że za późno chce kwity wysłać i pewnie nie dojdzie na czas może z tymi papierami pojechać do konsulatu i zagłosować „na pieszo”.  

Każdy komitet wyborczy w Polsce może mianować swoich mężów zaufania. Mam nadzieję, że tam nie śpią. Mam też nadzieję, że na liście warszawskiej, na którą spłyną wszystkie głosy zza granicy i z pokładów polskich statków, partie prócz szefów poumieszczają jakichś konkretnych ludzi zorientowanych na nasz elektorat.

150 tysięcy głosów po ulicy nie chodzi!   

PS. Musiałem zmienić tytuł, bo słabo docierało.