Bolesław Wieniawa-Długoszowski twórczość

Każdy z Nas kojarzy Wieniawę. Zapisał się w historii jako ułan w czasie walk o odzyskanie niepodległości w Legionach Józefa Piłsudskiego.

Dziwi mnie to,że mało kto pamięta,jak umarł i gdzie. Do dzisiaj historycy nie mogą w 100% stwierdzić w jakich okolicznościach zginał Wieniawa. Wiadomo tylko,że umarł w Nowym Jorku popełniając samobójstwo, nie widząc większego sensu egzystencji.

Chciał walczyć o Polskę - nie dano mu tej możliwości. Odsuwano go jak najdalej od możliwości walk jak większość pisłudczyków, w czasie II Wojny Światowej.

Mało kto zwraca uwagę, czym się interesował i zajmował Wieniawa,no oprócz wojennego rzemiosła.

Bolesław Wieniawa-Długoszowski był również poetą. Nie zdziwie się jeśli Państwo nie będziecie wiedzieć,że Wieniawa wspierał grupę literacką Skamander i był dobrym przyjacielem Juliana Tuwima. Tak,tego Pana co pisał bajki dla dzieci, ale i również erotyki.

Do czego zmierzam?

Chciałem zamieścić wiersz Wieniawy pt"Błogosławieństwo". Tytuł prosty i nietuzinkowy,ale treść bardzo bogata i płynna.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

Niech będą oczy twe błogosławione
Rodne siostrzyce nie nazwanych komet,
Świecących w raju, który śnił Mahomet.
Pochodnie szczęścia w mrokach zapalone,
Niezrozumiały i dla cię, dziewczyno,
Cud, wodę uczuć zmieniający w wino
Niech będą oczy twoje pochwalone!

Niech pochwalone będą twe spojrzenia,
Co kwitną w głębi twych przepastnych źrenic,
Słodsze od pieszczot wschodnich oblubienic,
Haszysze miodne, wody upojenia,
Źródło miłości – krynice ekstazy
I zapomnienia! O, po tysiąc razy
Niech pochwalone będą twe spojrzenia.

Błogosławiona niech będzie ta chwila,
Gdym po raz pierwszy w oczu twoich łunie
Stanął, by przyjąć ich spojrzeń komunię.
W kornej podzięce serce me się schyla
Za łzy, rozkosze, radości i bóle,
Za krótkie szczęście i długą niedolę,
Błogosławiona niech będzie ta chwila.