1 obserwujący
71 notek
25k odsłon
361 odsłon

Mitologia Katolicka

Santo Subito autor Jan Wieczorek
Santo Subito autor Jan Wieczorek
Wykop Skomentuj5

Jak większość z nas się orientuje na przestrzeni wieków w poszczególnych religiach miały miejsce bardzo podobne do siebie rodzaje kultów religijnych opierały się one głównie na tym, co ludziom w danej kulturze przychodziło do głowy na temat natury świata. Wybrakowana natura człowieka, brak ogólnego i całkowitego wglądu w rzeczywistość charakteryzowały się przełożeniem tych ludzkich upośledzonych spostrzeżeń na całe duchowe konstrukty kulturowe dające niby wytłumaczenie powstania świata (geneza i kosmogonia) za sprawą rozmaitych bogów oraz podtrzymywania, go w kondycji przez bóstwa pomniejsze odpowiedzialne za żywioły, świat ludzi, zwierząt i roślin, za życie i śmierć, czas, materie fizyczną i duchową.


W dzisiejszej dobie opanowanej głównie przez kilka głównych prądów religijnych, wchodzących niekiedy ze sobą w rozmaite powiązania i relacje, jak i też w tzw. świecie nauki, gdzie panuje doktryna materialnego poznania wszechrzeczy i gdzie człowiek jest bogiem (humanizm i ateizm-ewolucjonistyczny), napotykamy, tak jak i w starożytności upośledzone próby określenia wszechbytu za pomocą np. nauko-wiary w pseudonaukową „osobliwość”, która trwała w czasie przed wielkim wybuchem, a w dalszym już zakresie w efekcie ewolucjonistycznego domina, w świeckie lub religijne przypisywanie mechanizmów materialnych i duchowych do oglądu „całości”.


W Polsce, w kraju o wyznaniu katolickim, podobnie jak w religiach starożytnych, mamy obecny cały zbiór naleciałości magicznych, które można nazwać mitologią katolicką. W konglomeracje pogańsko-chrześcijańskim, jakim jest bez wątpienia globalny katolicyzm podobnie jak to było w mitologii babilońskiej, egipskiej czy greckiej występuje bowiem swoisty panteon osobowości wyjaśniających naturę świata i przekazujących prawdy niezbędne do życia religijnego katolika, już nie od Boga Biblii, który przedstawił się ludzkości, jako ten, który Jest (Jestem, który Jestem, w odróżnieniu od tych, którzy jedynie „są” na zasadzie fałszywego ludzkiego wymysłu), tylko na  zasadzie wiary synkretycznej w pogańskie matryce z ukrytym politeizmem włącznie . 


Politeizm, wielobóstwo (politeizm z stgr. πολύς polys - "liczny" + θεός theos - "bóg") – wiara w istnienie wielu bogów (np. przedchrześcijańska religia Słowian, religia starożytnej Grecji, starożytnego Egiptu, wierzenia Azteków, shintō, niektóre odłamy hinduizmu), jest również obecna w katolicyzmie w postaci panteonu pomniejszych bóstw: kultu królowej niebios, apostoła Piotra, jako rzekomego zastępcy Chrystusa na ziemi, po którym to doktrynalną schedę otrzymuje każdy człowiek nazwany przez hierarchię Watykanu papieżem… .


Skupmy się jednak w analizie tego zjawiska na modelowym katolickim politeizmie, a więc na kulcie tzw. świętych, wychodząc od popularnych treści jakie każdy może przeczytać w wikipedi. – „W religiach politeistycznych bogowie mają zdefiniowane osobowości i sfery, którymi się zajmują (np. bóstwa uraniczne, telluryczne). Tak na przykład w starożytnej Grecji Posejdon był bogiem morza, a Afrodyta – boginią miłości. Politeistyczne bóstwa mogą w mitach rodzić się, zakochiwać, walczyć między sobą. Zazwyczaj nie są wszechwiedzące ani wszechmogące, choć są o wiele bardziej potężne od ludzi i nieśmiertelne. - Politeiści posiadają również mitologie – historie opisujące czyny bogów.” - W katolicyzmie mitologia katolicka to tzw. tradycja i żywoty świętych widniejące oczywiście nie w Biblii, a przykładowo w średniowiecznej Złotej Legendzie autorstwa Jacopo da Voragine.


Politeistyczny kult świętych (człowieka) pojawił się już w II w. n.e., silnie rozwinął się w IVw n.e. – Początkowo w nadaniu statusu super-bohatera koniecznie było męczennictwo prawdziwe lub opcjonalnie fikcyjne, gdyż do historii z żywota świętych często wprowadzano postaci wręcz fantastyczne, zapożyczone żywcem z wierzeń pogańskich. I tak pogański Kastor i Polluks (patroni jazdy konnej z mitologii rzymskiej), przekształcili się w katolicyzmie w świętych Kosmę i Damiana. – Dionizos, został przekształcony w św. Dionizego, a bogini Demeter w św. Dimitra, Cerera Flava w św. Flawię, a bogini Izyda w św. Izydora.


Co ciekawe nawet Budda (co prawda pod innym imieniem), uznany został za katolickiego świętego, ponieważ w VIIIw n.e. mnich Jan z klasztoru św. Saby pod Jerozolimą (identyfikowany czasami z Janem z Damaszku), święty kościoła prawosławnego i katolickiego, do którego wierni tych wyznań modlą się o pomoc w nauce śpiewu cerkiewnego oraz poprawnego i uduchowionego czytania pism religijnych (jest też orędownikiem osób z paraliżem rąk), przeczytał hinduską opowieść pt.: „Lalita Wistara” i tak był nią zafascynowany, że przetransponował zawartą w niej historie Buddy na grunt „chrześcijański”, zmieniając jedynie imiona hinduskie, na syryjskie, stworzył postać Jozefata, który stał się bohater słynnego poematu bizantyńskiego o Baarlamie i Jozafacie. 

Wykop Skomentuj5
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo