Kolmasiak: Real-politik zamiast mrzonek

Jakub Dubla w artykule: "Tu idzie młodość: Partia Demokratyczna" opublikowanym na portalu polskaliberalna.net wyszedł ze swoich niewątpliwie szczerych nadziei na to, że PD zapewni integrację i wejście do gry politycznej liberalnego centrum. Chciałbym polemizować z tezami autora - choć w poglądach się zgadzamy, żywię święte przekonanie, że PD obecnie nie jest w stanie wykonać żadnego samodzielnego ruchu politycznego. Kamila Łepkowska w którymś z numerów biuletynu Unii Wolności "Centrum" przytaczała anegdotę, że UW to partia w której liberał, socjaldemokrata i chadek siadają do wspólnego stołu i rozmawiają o Polsce. Choć podobnie jak Dudla tęsknię za wyrazistością w polityce, wierzę też w siłę projektów, w których ludzie przychodzący z różnych stron próbują wykreować spójny program modernizacyjny. Taka szansa pojawia się obecnie w Stronnictwie Demokratycznym.

Rozumiem rozgoryczenie Partii Demokratycznej faktem, że przez lata lata nie umiała zaistnieć jako spójny projekt polityczny. Jednak nie złe media są tu winne, lecz nieporadność liderów czy domorosłych spin-doctorów. Od roku 2004 trwała degrengolada PD, która zniszczyła potencjał zbudowany przez osoby przeprowadzające kampanię do Parlamentu Europejskiego - świetną, merytoryczną. Unia Wolności, poprzedniczka PD wystawiła wtedy swoje najlepsze nazwiska, przedstawiła ich jako architektów integracji europejskiej i wygrała. Później już było tylko gorzej. Pieniądze wyrzucane w błoto na bilboardy z twarzami nikomu nie znanych osób, skręcanie w lewo, niespójność programowa i hasła typu "300 tysięcy nowych mieszkań", a także kandydatka na prezydenta bez szans, zniszczyły pracę, której skutkiem było powolne, acz skuteczne odbudowywanie UW. Później już było tylko gorzej. Na formację Lewica i Demokraci w 2007 r. zagłosowało ok. 20 proc. elektoratu PD z 2005 - powstanie tego komitetu spowodowało również odejście licznych działaczy (w tym 7 szefów regionów) do Forum Liberalnego, lub częściej w niebyt polityczny. PD stracia rÓwnież silną i dobrze zorganizowaną młodzieżówkę, która obecnie pod szyldem Projekt:Polska robi całkiem udane projekty profrekwencyjne i dobry miesięcznik "Liberte". Minęło kilka lat, podczas których PD mogła pokazać się jako alternatywa dla PO-PIS-u. Nic takiego nie miało miejsca. Zamiast tego mieliśmy do czynienia z łączeniem kanap, czego kulminacją było wystawienie komitetu Centrolewica. Z puli jedynek dla PD - wystawiła m.in. Radka Popielę, który konsekwentnie ponosił porażki wyborcze czy też Henryka Kierzkowskiego, wyrzuconego z SLD za geszefty. Jak się skończyło wszyscy mogliśmy zobaczyć 7 czerwca, gdy stacje informacyjne ogłaszały wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego.

Brygida Kuźniak, ostatnia nadzieja białych, nie okazała umiejętności konsyliacyjnych, skutecznie wypychając poza nawias Partii co bardziej liberalnie nastawionych działaczy, w tym całe koło poselskie. Uchwały pisane na kolanie (również co niedopuszczalne w sprawach gospodarczych i ustrojowych!) i brak umiejętności godzenia różnych nurtów, odebrały dr Kuźniak legitymację, do aspirowania do roli integratora.

Jakub Dubla zarzuca SD, że nie wnosi nowej jakości na scenę polityczną. Otóż jest zupełnie odwrotnie. Co w dzisiejszej polityce rzadkie, Paweł Piskorski, krytykuje Platformę z pozycji liberalnych i centrowych i umie zjednać zainteresowanie mediów - nie tylko TV Kraków i Dziennika Polskiego, ale największych i mainstremowych. Formuła SD jest jednocześnie otwarta i jest w niej miejsce dla ludzi PD, Forum Liberalnego i Zielonych. Liberalne myślenie o gospodarce łączy się z wrażliwością społeczną, nastawieniem na wyrównywanie szans, wrażliwością ekologiczną. Jednocześnie w SD jest wola rozbicia skazanej przez licznych na zabetonowanie sceny politycznej. W PD takiej woli od lat nie widać. Jest raczej głęboka refleksja nad tym, do której z lewicowych partii lepiej się przytulić.

Jakub Dubla postuluje odejście od autorytetów (dla których jak sądzę wstępował do partii) na rzecz promocji młodych. To błędne założenie. To tacy ludzie jak Filar, Hausner czy Rosati, mają wiedzę o rządzeniu Państwem, kompetencje i pewne umiejętności medialne. Zastąpienie ich przez rzesze młodych, głodnych sukcesu ludzi, może się skończyć jak w LPR - totalną nieporadnością. Czasy dwudziestoparoletnich posłów przechadzających się korytarzami Sejmu minęły i myślę, że dobrze. Kto dziś pamięta młodych posłów KPN-u z pierwszej kadencji?

Jaki kapitał zostanie w PD po zastąpieniu Wielowieyskiego Brygidą Kuźniak i Jerzego Hausnera Radkiem Popielą? Politycznie nieznaczący. PD będzie w stanie z siebie wykrzesać raz na pół roku reportaż u Nomejki lub w lokalnej kablówce.

Ubolewam, że działacz SD o których pisze Jakub Dubla w prywatnej rozmowie apelował do niego z homofobicznych pozycji. Pamiętajmy też jednak, że w prywatnych rozmowach ludzie mówią różne rzeczy i kwestią dobrego obyczaju jest ich nieujawnianie.

Polityka to sztuka zdobywania i sprawowania władzy dla dobra obywateli - nie kończy się ona na machaniu flagą czy aktywności w internecie. I tą myśl dedykuję Jakubowi Dubli - zamiast snuć nierealne wizje o niechybnych sukcesie Partii Demokratycznej, spróbujmy wspólnie budować poważny projekt, który odbuduje liberalne centrum.