KOBIETA Z KLASĄ. ORAZ BEZ

 Ktoś mi kiedyś rzekł:

- Ty, Promiss jesteś zmienna, jak przypływy i odpływy.

Prawda - jak mi Bóg miły.

Czasem czuję się wybitnie inteligentna, ba - szczyt erudycji i wyrafinowania.

Czasem bezdennie głupia, i nawet nie chce mi się wysilić.

W jednej chwili wesoła i pełna optymizmu, by za czas jakiś wpaść w egzystencjalny dół.

Coś lubię, cenię, a potem już nie.

Ale niewykluczone, że znów zacznę.

Czasem piękną się sobie zdaję, a czasem brzydkim kaczątkiem.

Czasem jestem poezją, muzyką, duszą..., czasem cynizmem, groteską, absurdem.

Czasem ufam, wierzę, kocham..., by za chwilę uprawiać emocjonalno- mentalny eskapizm. 

Uprawianie emocjonalno- mentalnego eskapizmu jest moją ulubioną rozrywką.

Niezdiagnozowana paranoja? 

Może zespół maniakalno - depresyjny?

Oj tam, oj tam.

Autodiagnoza - wszak z psychoterapii " bardzo dobry" mam gdzieś tam w papierach  - brzmi:

 - Nie bredź kobieto, nie jesteś sama.

Sama - w sensie - przypadłości te obce nie są twym sisters in arms.

 Znaczy z wyjątkiem tych osiągnąwszych spokój i równowagę na całej linii, i we w związku z tem nie działają na nie - luna, wybuchy na słońcu, zbrojenia w Korei, rozkwity, przekwity, periody oraz "nie mam co na siebie włożyć".

Fajnie im.

Fajnie nam.

Fajnie wam panowie.

Z kobietą nudzić się nie sposób.

A nawet nie trzeba.