Wyp..........j frajerze!

 W ramach moich wakacyjnych wędrówek dałam się zaciągnąć do zoo.

W sumie nie wiem po co.

Szło się i szło

i już było zoo.

Właściwie jedynym uczuciem w tym obiekcie,  pogłębiającym się wraz z wiekiem, jest wszechogarniająca mnie bezradność i empatia.

Wyobrażam sobie, że jestem dzikim zwierzęciem ( właściwie jestem)

że odebrali mi wolność

że leżę w dołku w potwornej depresji  

Wokół mnie jakieś mniej lub bardziej tandetne sytuacje

 kręcą się debilni ludzie z aparatami, zacieszają się mym widokiem

dzieci z watą i fujarkami

Nie no, fajna rzecz, ale ja mam to w dupie

Ja pragnę wyjść zza krat, zza szyb, ulecieć w step

I nabrać powietrza

żeby furkotało we włosach czy tam w sierści, gdy będę biegła.

 

I proszę mi nie wciskać, że moje pokolenie nie zna już wolności, bo się w zoo wychowało

We krwi to mam...

W genach

 

 

I postulat na sam koniec

I have a dream...

że zamkną w klatkach ludzi na czas jakiś

bez możliwości wyjścia

karmienie na czas

I wystawienie na widok publiczny

Będziesz jadł na pokaz i na pokaz s......

Będziesz wisiał na gałęzi i się kochał

Pod warunkiem, że jeszcze ci się będzie chciało

że co?

że już to mamy?

Prawie mamy

Ale bez świadomości mania

 

Niech się zacieszają, że tylko bracia mniejsi w zoo.

Wolni oni

Wolni my...

 

I had a dream...ech