Prozac doznań

Budzik nie zadziałał, obudziłam się o godzinie wyjazdu, w punkt.

Szybki telefon, by poczekali. Ubranie na piżamy, slalom moją bryką po zaśnieżonych ulicach,

uff, kwadrans akademicki, zdążyliśmy

Szczęśliwej podróży...

Szczęśliwej

 

Z palpitacjami cichnącymi powoli wróciłam do dom, zaparzyłam kawę i zerkłam na salon

I znów pytanie

Czemu ludzi elektryzuje negatywizm?

Czemu cichną dyskusje pod postami o bocianach, miłości, przyjaźni, wybaczaniu i poezji, a gorzeją przy okazji podziału, odwetu, kary, winy, nienawiści

Czy prawdą jest, że intryguje nas to, czym wypełnieni jesteśmy?

I wibrujemy właśnie tym i w związku z tym szukamy wibracji podobnych i wchodzimy w rytm

Czarnego bluesa?

Nie wiem

Wiem, że dobro ciche, kojące i nienachalne jest

zło wrzaskliwe, nie milknące nigdy

Dobro adrenaliny nie podnosi - nie musi

Zło podkręca umysły znużone bezsensem, beznadzieją

 

Tego rodzaju prozac ma jednak to do siebie, że za chwilę mus zażyć podwójną dawkę...