Anioły są wsród nas

Spacer z psiakiem w moim osobistym parku

Podchodzę do dworku, zza klombu sfruwa niespełna roczna istota

Biegnie co sił, jakby znała mnie od lat

Biegnie od ucha do ucha

Oczy szeroko smiejące, chyba snię

Nie znam jej wcale

Podnosi piórko, składa w mojej dłoni:

- dmuchnij... - szepce

 

Z zadartą głową idzie obok, obdarza nieustannym usmiechem

Podnosi źdźbło trawy :

- nakarm pieska...

 

Wbiega na trawnik, zrywa poziomkę

- zobacz ciociu...

Dmucham, patrzę, usmiecham się, chłonę

W gardle rosnie gula wzruszenia

I nadzieja, że pofrunę i wyląduję jak to piórko dzis w parku...

 

Anioły uczą nas miłosci