Utul...

Pisałam niejednokrotnie już o tym, ale zainspirowana wczorajszą, długą rozmową telefoniczną, wciąż myslę...

Bo własciwie dlaczego szukamy ideału?

W partnerach, przyjaciołach, znajomych?

Ich nie ma

Jesli nie dojdziemy do takiej konstatacji, prędzej czy później pojawi się syndrom "zerowej mili"

Zostaniemy sami, zupełnie sami, a wokół żywej duszy

Bo własciwie dlaczego wciąż  ideału szukamy?

Bo sami nim nie jestesmy, a bardzo bysmy chcieli?

Nie godzimy się na relacje, które nas niszczą, przynajmniej takie jest założenie

ale popatrzeć łaskawszym okiem na smiesznostki, wady, schizy przyjaciela?

Każdy potrzebuje choć na chwilę zedrzeć maskę z twarzy, uformowaną na potrzeby gawiedzi

Pokazać się nagi - choćby jednemu, jedynemu człowiekowi na tym bożym swiecie

bo to taka ulga - akceptacja kogos rozumiejącego, kochającego

By czuć się sobą, a nie kims innym...

nie błaznem o wciąż genialnym samopoczuciu

Nie wszechwiedzącym gurem

nie ucielesnieniem cnót wszelakich

sobą

Ulga...

Zbudowany jestem z ran

I z tego, co mnie boli

I pragnę utulony zostać z całym tym bagażem

Nie dziwi nic...