Mistrzowie wytopu żelaza, Kimmerowie, oraz ich miecz

Najpiękniejszym zabytkiem przełomu epoki brązu i żelaza jest krótki miecz autorstwa Kimerów, który potem był powielany przez ludy Scytów i Persów, ci ostatni zwali go Akinaka, a Grecy Akinakes i tak pozostało. Dla kinomanów i wielbicieli filmu Sicario, tytuł nawiązuje do mściwych skrytobójców, którzy również posługiwali się Akinaka, według relacji żydowskiego historyka, Josephusa sprzed dwóch tysięcy lat. Piszę o tym dlatego, bo autorstwo tego imponującego zabytku, datuje się jeszcze w czasach kiedy żelaza nie potrafiono nawęglić w sposób, który pozwolił użyć metalu jako narzędzia, albo środka walki. Kimerowie użyli dwóch technik jednocześnie, rękojeść odlana została z brązu, głownia, albo klinga z żelaza. Mierzył od 35-45 cm, a więc był stosunkowo krótki i poręczny. 

Kimerowie to lud, który zupełnie wypadł z pamięci historyków, nawet jeżeli relacje o nich zachowały się w źródłach. Lud Gomer został wywyższony biblijnie, jak już wspominałem w innym wpisie, ich pochodzenie wywodzi się od syna Noego Jafeta. Kimerowie pozostawili w Ziemi Świętej trochę nazw, obydwa celtyckie. Samaria (celtycka Samara) i Galilea od Galii. Tubylcy odrzucają taką interpretację, odnoszą Samarię do hebrajskiego Szomron, wątpliwe, bo w czasach sprzed powrotu z Babilonii, to Królestwo Północne odgrywało większą rolę, z racji na szlaki handlowe. Judea była wówczas skromnym, górzystym i pustynnym miejscem. Z tych samych względów trudno odnieść się do hebrajskiego Galil (okrąg), bo Żydzi w starożytności określały tą prowincję Galil ha-gojim, czyli miejscem ludu pogan, a Galia była zawsze związana z Celtami, jak turecka, Galatia, hiszpańska Galicia, albo ukraiński Halicz, czyli rodzima Galicja z czasu austriackiego zaboru. Samary oczywiście są w Europie, na terenie Rosji, a rzymska nazwa Sommy brzmiała Samara.

Co pisze Biblia na temat Kimerów (lud Gomer) (Izajasz 5 ,26-27)

"Strzały jego ostre, a łuki napięte, kopyta jego koni są jak krzemień, a koła jego rydwanów pędzą jak wiatr"

Podsumowując, piszę o ludzie, który ma swoją cząstkę glorii, ale zapomnianą, jak większości ludów epoki brązu.