Nowy start czy ciąg dalszy?

26 maja 2014 roku: dziś kończę czterdzieści lat. I zamierzam sobie z tej okazji urządzić odlotowe święto. Punktualnie o północy obejrzę, pierwszy z serii, odcinek „Czterdziestolatka”. Objerzę go po raz kolejny ale pierwszy raz z perspektywy człowieka, którego bezpośrednio dotyka problem. Ciekawy jestem czy bedę się śmiać czy zachowam kamienne a smutne oblicze. Bo kamienne oblicze nie zawsze znamionuje porażkę. Jednym okiem śledzę właśnie studio wyborcze z okazji wyborów do Parlamentu Europy i zauważam pewną prawidłowość: zaproszeni do studia, przegrani z kretesem kandydaci, uśmiechają się dużo, często i z przesadą. Pewnie dlatego by zamaskować własną wściekłość przegranej. Natomiast ci, którzy wygrali, zachowują poważne, kamienne i obojętne wręcz twarze. Pewnie dlatego, żeby pokazać jak odporni są na sukces i jak ich on mało obchodzi. Ciekawy zatem jestem czy będę się śmiać czy smucić. Zresztą, radość i smutek to pojęcia tożsame – wystarczy stanąć tylko na głowie a usta wciąż zachowają ten sam grymas. Tak czy siak: wszyscy tkwimy w rynsztoku – tyle, że niektórzy z nas patrzą na gwiazdy. Jak powiedział kiedyś pewien znany dandys.