Tak trzymać - Panie Premierze!

 

 

 

Minął rok rządów Platformy Obywatelskiej w koalicji z PSL.

Podsumowanie  tego roku w odczuciu opinii społecznej jest dla rządu premiera Donalda Tuska niezmiernie korzystne.

Platforma Obywatelska nie tylko w ciągu tego roku nie straciła poparcia ale wzrosło ono o 6,49 punktów procentowych czyli o 15,6% w stosunku do ilości oddanych przed rokiem na PO głosów  i wynosi dzisiaj 48%.

Pocieszający się byle czym, czym tylko się da, zwolennicy PiS, piszący bełkotliwe i rozśmieszające teksty o „końcu PO” zapewne muszą zauważać, że analiza poparcia społecznego dla ugrupowania braci Kaczyńskich wypada bardzo niekorzystnie.

PiS nie utrzymał swojego elektoratu i stracił 4,11 punkta procentowego czyli 12,8% w stosunku do wyniku w wyborach 2007 roku, uzyskując 28%.

 

Pozornie absurdalny optymizm zwolenników PiS i wyrażane nadzieje na powrót partii Kaczyńskich do władzy znajdują jednak uzasadnienie.

Jest nim taktyka braci Kaczyńskich, którym przede wszystkim zależy na reelekcji Lecha. Temu celowi podporządkowane są wszystkie działania braci - oficjalne i nieoficjalne.

Także z użyciem cieni PRL.

 

Dokładnie jak w roku 2005 powtarzany  jest manewr przehandlowania wzajemnego poparcia – wtedy z Lepperem – dziś z Napieralskim.

Znów aktualna jest „magdalenkowa” zasada: My wam – wy nam!

W myśl tej zasady – mamy do czynienia z dobrze rozumiejącą się i ściśle ze sobą współpracującą opozycją sejmową i zdumiewająco identycznym punkcie widzenia spraw Polski przez PiS i SLD.

 

Założenie jest dziecinnie proste: idziemy razem – chociaż wystawiamy dwóch kandydatów w wyborach prezydenckich.  Ten z naszych kandydatów, który przejdzie do II tury z Tuskiem (bo wszystko na to wskazuje, że to z Tuskiem przyjdzie się zmierzyć reszcie) uzyska poparcie  drugiego.

W myśl zasady - każdy – tylko nie Tusk!

Jeśli się uda Lechowi Kaczyńskiemu – SLD może liczyć , jak dotąd na wsparcie – od czegóż w końcu jest ich główny orędownik, szef Kancelarii Prezydenta RP, były pracownik jaruzelskiego Trybunału Konstytucyjnego w stanie wojennym – Piotr Kownacki, czy bliski przyjaciel i wspólnik braci Kaczyńskich, Wojciech Jasiński.

Jeśli zaś I turę wygra  kandydat SLD Cimoszewicz – bracia wesprą go, jak kiedyś wsparli Kwaśniewskiego przeciw Wałęsie. Nie bez powodu PiS do dziś nie może PO zapomnieć wyrugowania z poprzednich wyborów Cimoszewicza – ponieważ nie udał się manewr, którego założeniem było osłabienie Tuska  i trzeba było Kaczyńskim skorzystać z gorszego wizerunkowo wariantu B czyli geszeftu z Lepperem.

 

Nie jest jednak prawdopodobne, że Kaczyńscy ponownie pogratulują sobie, jak wtedy, gdy czerwonym winem wypijali toast za zwycięstwo Kwaśniewskiego, czym nie omieszkał się pochwalić Jarosław w wywiadzie dla „Wprost”, tym samym zapewniając „kogo trzeba” o swojej i brata lojalności.

A jeszcze mniej prawdopodobne jest by Lech Kaczyński miał ponowną okazję zameldować: „Panie prezesie – melduję wykonanie zadania”.

 

Do wyborów jeszcze całe dwa lata.

Jeśli rząd Tuska dobrze rozplanował swoje działania, a zapewne tak uczynił, bo przecież każdy rząd tak właśnie planowałby przedsięwzięcia, by realizacja zamierzeń szła w parze z utrzymywaniem poparcia społecznego a nawet jego wzrostem w miarę zbliżania się kolejnych wyborów – to możemy się spodziewać, ze przedsięwzięć pozytywnie odbieranych przez Polaków będzie przybywać. Takich, jak chociażby bardzo znacząca podwyżka dla nauczycieli – stażystów, wchodząca w życie od 2009 roku.

Wejście do strefy euro – musi poprzedzać okres sukcesywnego zrównywania płac, przynajmniej do średniego poziomu w Unii Europejskiej.

 

Towarzyszące temu rozliczanie poprzedników z ich zaniedbań , przekraczania uprawnień i łamania prawa, będzie skutkować kończącymi się dochodzeniami, procesami, wyrokami zapadającymi także za jakiś czas – bliżej wyborów.

 

Równocześnie kompromitacje Lecha Kaczyńskiego – ten stały już element gry – będą nieuchronnie się powtarzać i dostarczać elektoratowi rozrywki i powodów do oburzenia, jak ostatnie dopychanie się na szczyt UE po to by przez 11 minut posiedzieć na krzesełku – ale za to zaraz potem polecieć, także samolotem, na należny po takim wielkim wysiłku wypoczynek na Helu.

Jak obrażanie Moniki Olejnik i grożenie jej „wykończeniem” oraz zdradzenie posiadania „krótkiej listy” innych osób przeznaczonych do wykończenia – co niewątpliwie będzie skutkować śledztwem prokuratorskim w kwestii podejmowania przez Lecha Kaczyńskiego działań nieformalnych, sprzecznych z prawem, przeciwko wolności słowa a także co do tworzenia list proskrypcyjnych.

Jak sprawa balu i owego założenia Michała Kamińskiego, któremu marzyła się sytuacja: „koronowane głowy, prezydenci, szefowie państw i wśród nich BRYLUJĄCY Lech Kaczyński” – a skończy się, jak zawsze - na typowej, okolicznościowej, identycznej, jak organizowały wszystkie „Estrady” za komuny – składance „artystycznej” z nieśmiertelną i obowiązkowo obecną i dawniej i dziś, Marylą Rodowicz w roli gwiazdy.

 

Gdybym mogła doradzać Donaldowi Tuskowi – doradziłabym mu, by podtrzymywał obecną prezydenturę, by dostarczał Lechowi Kaczyńskiemu jak najczęstszych okazji do obecności w mediach, by prowokował zdarzenia z udziałem prezydenta, by  ułatwiał mu bezpośredni kontakt z społeczeństwem  - a skutki będą takie, jakie przynosi obecne prezydenckie tournee, czyli gorzej niż mizerne.

Nikt lepiej nie pracuje na sukces Tuska niż bracia Kaczyńscy i ich otoczenie.

 

Ten rok 140 uchwalonych ustaw i prawie 300 złożonych w sejmie, z których wiele jest już po I i II czytaniu – to rok niewdzięcznej i mało zauważalnej pracy. Bez fajerwerków ale i bez porażek. Niewielkiej, ale jednak zauważalnej poprawy sytuacji Polaków. Porządkowania spraw i sprzątania bałaganu po poprzednikach. To rok potrzebnej i opłacalnej pracy.

Ten rok, właśnie ten rok jest skutecznym przejściem z kredytu do solidnego kapitału zaufania społecznego.  

Ten rok będzie doskonale procentować.