Cud Wiary, Nadziei i Miłości

 

Cud solidarności świata.

Miliony wpatrzone w telewizory, ze łzami w oczach witające każdego uratowanego górnika.

Chile, dalekie Chile dało światu nie tylko lekcję wspaniałej solidarności, skuteczności działań, i determinacji – ale także lekcję wiary.

Działania niespieszne, ale starannie wykonane. Uporczywie ale bez paniki zmierzające do celu.

Delikatnie i ostroznie  budowano nadzieję odsuwając ja w czasie – tak, by gdy problemy rozwiązywano wcześniej – rosly nastroje optymistyczne.

A przecież nic nie było pewne. Wynik do końca był niewiadomy. To pierwsza taka operacja. Pierwszy raz użyta metoda.

I nikt ekspertów nie pouczał, nie wiedział od nich lepiej, nie krytykował powolności, nie domagał się by już, natychmiast...by nie ci a tamci, by miedzynarodowi a nie ci po sąsiedzku...

Przecież zasypani ludzie przesiedzieli tam na dole ponad dwa miesiące.

I teraz można powiedzieć – wcale nie było pewne, czy tam nie zostaną na zawsze.

I nikt nie wykorzystywał dramatu dla celów politycznych.

Opozycja chilijska nie organizowała marszów z pochodniami, Nikt nie wrzeszczał sloganów partyjniackich. Nikt nie pomstował na rząd i nie obarczał go winą za katastrofę.

Nikt nie opluwał prezydenta, premiera, nie malowano im rąk krwią..

Msze święte odbywały się bez oklasków dla „swoich” i wybuczania przedstawicieli partii rządzącej.

NIKT

Modlono się po katolicku – nie po partyjnemu.

 

Czy tam żyją inni ludzie niż u nas?

Czy dlatego nie ma w Salonie 24 tekstów o tym cudzie?

Czyżby to wstyd...

I czy dlatego TAM się tak wspaniale UDAŁO?