Gusła - część I Dziady

Pora ku temu odpowiednia.

Dnie krótkie.

Wieczory długie i wciąż ciepłe.

Klęska i rozpacz dopiero za tydzień.

Guślarz – zwołuje ciemny lud na Dziady.

Wywrzaskując zaklęcia, staje na mównicy i obwieszczając swoją moc woła:

„ Podajcie mi garść kądzieli,
Zapalam ją; wy z pośpiechem,
Skoro płomyk w górę strzeli,
Pędźcie go z lekkim oddechem.
O tak, o tak, dalej, dalej,
Niech się na powietrzu spali.”

A chór wierny mu odpowiada:

„Ciemno wszędzie, głucho wszędzie,
Co to będzie, co to będzie?”

I cóż powiedzieć, gdy życie w dziadowskie obrzędy się wpisuje?

Nawet w Chicago?

Dziadowska dzielnica, dziadowska ulica – pasują jak ulał do „Spieprzaj dziadu” i części amerykańskiej Polonii gustującej w obrzędach.

 

/fragment tekstu: „Dziady” część II - Adam Mickiewicz/