Jak jest zima – to nie musi być zimno!

Ta puenta z genialnego monologu (bo wbrew pozorom, to jest monolog) Andrzeja Stockingera z „Misia” Stanisława Barei, do Różanegostoku zastosowanie i ma, i nie ma jednocześnie.

 

No, tak to czasem dziwnie bywa.

 

Bo proszę sobie wyobrazić, że dzięki srogości podlaskich zim, kompleks różanostockich zabytków wzbogacił się o zbudowaną w rosyjskim stylu imperialnym cerkiew.

 

Gdy prawosławne mniszki, po wygnaniu przez zaborcę dominikanów, przejęły bazylikę i klasztor, podczas pierwszej zimy tak zmarzły, że postanowiły na zimowe miesiące wybudować sobie mniejszą cerkiew, do ogrzania łatwiejszą.

 

Ponieważ ich przeorysza była krewną samego cara, pieniądze nie stanowiły problemu i w krótkim czasie powstał zgrabny, a, jak by to dzisiaj powiedziano – bardziej ekonomiczny, budynek.

 

Historia zatoczyła koło, które zmiotło z powierzchni ziemi carat z carem, jego rodziną i całym ówczesnym porządkiem politycznym i społecznym, odbudowując jednocześnie, na części zabranych Rzeczpospolitej ziem - Polskę.

 

Mniszki uciekły, uwożąc ze sobą cudowny obraz Matki Boskiej, a pozostawiając cerkiew, która służy teraz salezjanom za kaplicę, odciążając w ten sposób bazylikę.

 

Zimy się jednak prawie nie zmieniły i ogrzanie starych murów (a w Różanymstoku prawie wszystkie mury są stare i grube) wymaga jednak wiele ciepła J.

 

Dostarcza nam je gminna ciepłownia, usytuowana tuż obok naszych budynków. 

 

A ciepłownia to – nie byle jaka!

 

Na jesieni 2008 roku, oddano uroczyście do użytku kotłownię o mocy 2 MW, która jako materiał opałowy wykorzystuje biomasę i zastąpiła trzy przestarzałe kotłownie węglowe.

 

To mądry ruch! Bo w okolicach Różanegostoku są potężne, liczące ponad 30 ha powierzchni plantacje roślin energetycznych.

 

Do tego, w lipcu ubiegłego roku, na dachu kotłowni zamontowano 36 kolektorów słonecznych, o łącznej powierzchni około 80 metrów kwadratowych, eliminując w ten sposób spalanie 12 tys. litrów drogiego oleju opałowego.

Już od samego czytania takich, budujących (dosłownie) informacji robi się cieplej, prawda?

 

Ale w naszym Ośrodku, nie tylko o takie, fizyczne ciepło dbamy i nie na takim poprzestajemy, bo nie tylko takiego ciepła nasi chłopcy potrzebują.

 

Tak to skomentował pod koniec września Natenczas Wojski:

Cieplutko tu u Księży na blogu, tak ciepło, że chciałoby się w tym Różanymstoku pobyć.

Teraz jednak, w odróżnieniu od powyżej cytowanych imponujących megawatów, hektarów, tysięcy litrów i metrów kwadratowych, i dla uniknięcia podejrzenia o moralizatorstwo, zaskoczę Państwa i do spuentowania tej paraboli posłużę się pieśnią Bułata Okudżawy.

 

 

 

 

Ponieważ historia w ostatnich dekadach znów zatoczyła koło i znajomość rosyjskiego, szczególnie w młodszym pokoleniu, jest szczątkowa, załączam też przekład (znakomity) Andrzeja Mandaliana.

 

„Gdy zamieć wyje niczym wilk,
gdy w nocy mróz uderza,
nie zamykajcie, proszę, drzwi,
otwórzcie je na ścieżaj...

I kiedy przyjdzie w drogę iść,
a drogi - nie przetarte,
wychodząc nie ryglujcie drzwi,
zostawcie je otwarte.

Niech inni myślą: cud się stał,
A to nie cud bynajmniej!
Od żaru serca sosny żar niech
w piecu raz się zajmie...

I niechaj ciepło w ścianach tkwi,
niech noc się wyda krótka...
Nie warte funta kłaków drzwi,
marnego grosza - kłódka.”

 

A gdy ktoś zapyta, dlaczego na blogu salezjanów jest miejsce dla sowieckiego poety, odpowiem, że dlatego, bo prawdziwie i pięknie opowiedział o znaczeniu ciepła w życiu człowieka.

 

Dodam tylko, że kilkuletniemu Bułatowi, sowieci rozstrzelali ojca, matkę zesłali do łagru, a jego samego umieścili w domu dziecka.

 

Kochani! Dużo ciepła Wam tej zimy życzę!