Ku pamięci

 Wielokrotnie pisałem o tym, że rewolucja – o ile faktycznie  się dokona – zjada własne dzieci i ojców. Rewolucja IV RP – hipotetycznie przyjmując, że się odbyła lub trwa – pożera właśnie swych ojców. Hasła widniejące na chorągwiach nie stały się ciałem i nie zamieszkały pośród narodu tak powszechnie jak mogło się rewolucjonistom marzyć. Nowa moralność nie przeniknęła do osocza i nie odmieniał oblicza społeczeństwa. Rewolucja się zapętliła i runęła na spękaną powszechnym gniewem ziemię łamiąc piszczele – dalej nie podąży.  

Nikt nie ma już wątpliwości; w czasie walki nikt nie buduje, przeciwnie myśli nastawione są na  destrukcję. Niszczyć po to by budować, tak o to rewolucjoniści dążyli do upragnionego numeru czwartego. Numeru czwartego jak nie było tak niema i nie będzie. Fragmentacja społeczeństwa dokonywana poprzez wskazywanie kolejnych grup społecznych czy zawodowych i definiowanie ich jako wrogów rewolucji nie powiodła się. W szczególności adwokaci, sędziowie, naukowcy, lekarze nie okazali masą tak plastyczną i łatwą do zastraszenia.  Zbyt wielu wrogów nawet jak na tak genialnych rewolucjonistów jak bracia Kaczyńscy.  Nie zdołali dokonać zmian w prawie które usankcjonowały by ich działania i już nie tych zmian nie dokonają – nie ma już narzędzi i zapał jakby nie ten co na początku drogi. Od początku widać było dobranie złych narzędzi właściwych i skutecznych w XIX wieku ale nie teraz.   

Rewolucja – o ile w ogóle się rozpoczęła – i jej ojcowie szykują się do ostatecznej batalii. Czy Premiera Jarosława Kaczyńskiego stać będzie na jakieś genialne posunięcie, jakąś roszadę która w cudowny sposób wyplącze z wiązów połamane nogi rewolucji  - wątpię. Żadne pomniejsze afery nie zmienią zbyt wiele a koszty rosną i kto wie o ile wzrosną w przyszłym tygodniu. Nawet wniesienie aktu oskarżenia przeciwko Lepperowi nie powstrzyma powolnej śmierci rewolucji, której nie było.