Rzeczo stereotypach

Co ma wspólnego Wagadugu z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych? Otóż moja opinia na temat mieszkańców stolicy Burkina Faso jest równie obiektywna, co opinia wielu prezentujących się na łamach mediów osób o ZUS-ie. Ani ja nie byłem w Wagadugu, ani oni w jednym z naszych 43 oddziałów.

Media lubią podpierać się głosem społeczeństwa. Oczywiście głos ten jest głosem bardzo ważnym i w żaden sposób nie staram się go umniejszyć. Warto jednak by prezentowane na łamach prasy, na ekranach telewizorów i w radiowym eterze opinie były rzeczywiście odzwierciedleniem powszechnych odczuć. Często jednak jest tak, że cytuje się te wypowiedzi, które odpowiadają przyjętej odgórnie tezie. Niejednokrotnie rodzi to problemy dla samych dziennikarzy. Trzeba bowiem z tłumu wyselekcjonować tych, którzy wpasują się w założenia, które legły u podstaw materiału.

Niejednokrotnie byłem świadkiem jak dziennikarze różnych mediów próbowali na salach obsługi klienta ZUS pozyskać kontrowersyjną opinię o Zakładzie. O tą jednak było trudno. Ludzie bowiem niezwykli narzekać gdy są dobrze obsługiwani. Tak więc negatywne wypowiedzi nie padały. Jak w takim przypadku przygotować materiał prasowy? Rozwiązaniem jest nagranie osoby wyrwanej z ulicznego tłumu. Nikt nie sprawdza czy miała ona bezpośredni kontakt z Zakładem i czy w związku z tym jej opinia ma oparcie w faktach. Ważna jest sama kontrowersyjna wypowiedź. A na czym ona się opiera? Na innej kontrowersyjnej wypowiedzi zasłyszanej, bądź przeczytanej w mediach. No i mamy kwadraturę koła. Spirala stereotypów kręci się sama. I nie ma w niej miejsca na zaprezentowanie faktów, zaprezentowanie opinii tych, którzy mieli realny kontakt z Zakładem.

My nie oczekujemy peanów na swoją cześć, ale obiektywnego przekazu medialnego. Przekazu, który będzie zgodny z prawdą. Będzie to z korzyścią dla wszystkich. Polityka państwa w zakresie ubezpieczeń społecznych, której wykonawcą jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych to zbyt ważny temat by opierać się w nim na stereotypach.