Pro patria et defensionem Christianitatis

17-go września w auli Sanktuarium Bożego Miłosierdzia im. Jana Pawła II w krakowskich Łagiewnikach miałem zaszczyt uczestniczyć w uroczystej prezentacja książki prof. Krzysztofa Szczerskiego pt. „Dialogi o naprawie Rzeczypospolitej” wydanej przez krakowskie Wydawnictwo „Biały Kruk”.

Na tej niezwykłej uroczystości wystąpiła rezydująca w Krakowie Konsul Republiki Węgierskiej pani profesor Adrienne Kőrmendy. Przeurocza kobieta i niespotykana już dziś kultura. Pani Konsul wygłosiła moim zdanie historyczną w swym dramatyzmie mowę o problemie „uchodźców” islamskich, której opisać nie sposób. Nigdy nie zapomnę przejmującej ciszy panującej na sali podczas tego przemówienia.

Dziś dostałem link do zapisu firmowego tej wstrząsającej tyrady i gorąco Państwa namawiam do oglądnięcie, jeśli nie całej relacji, to przynajmniej fragmentu z wystąpieniem pani Konsul – wycinek od 41’30’’ do 49’50’’ ( to niecałe 9 minut)– vide:

https://www.youtube.com/watch?v=vC9KnJ7QUDA

UWAGA! Powyższy film jeszcze przed godziną wyświetlał się pod powyższym linkiem bez problemu. Niestety został na You Tube zablokowany. Ukryto również podpis, kto ten film na YT umieścił. Może ktoś z Internautów wie, kto i jak mógłby go odblokować? Bo nawet jak film jest czyjąś własnością, to chyba nakręcono go pro publico bono, a nie dla zarobku, lub dla siebie, że przypomnę słowa Seneki: "alteri vivas oportet, si vis tibi vivere". Dlatego wstydzę się za tych, którzy tę relację filmową zablokowali. Bo to albo cenzura YT, co raczej wątpliwe, albo egoistyczne roszczenie do prawa własności twórców filmu. A to przecież "nasi" ten film nakręcili. Opisaną w notce uroczystość w Łagiewnikach organizowali ludzie z Wydawnictwa Biały Kruk, więc z pewnością widzą, kto ten film nakręcił, powiesił na You Tube, a następnie zablokował. No chyba, że to... aż się boję mówić.

Gdy patrzyłem na twarz tej przejętej kobiety to, mimo, że życie zrobiło ze mnie „twardziela” łzy mi się w oczach zakręciły.

W tej wzruszającej perorze pani Konsul nawiązała do wystąpienia pana profesora Andrzeja Nowaka z Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, którego fragment teraz Państwu zacytuję:

„Tom, który Biały Kruk oddaje w Państwa ręce, to długa i ważna dla Rzeczypospolitej tradycja: poważnej, nacechowanej troską o wspólne dobro rozmowy, zaczyna się od formy dialogu politycznego, który wprowadził do języka polskiego Stanisław Orzechowski (1513-1566). Wydawca z Krakowa, rzec można - wolny obywatel tej ziemi, zaprasza do rozmowy posła, polityka, by wspólnie przyjrzeć się stanowi Rzeczypospolitej, już III Rzeczypospolitej; żeby powiedzieć sobie, co ich, co nas boli i jak bólowi, a raczej jego źródłom, politycznym chorobom i społecznym patologiom, radzić. To jest współczesna rozmowa ziemianina z posłem. Wolny obywatel, zatroskany marnotrawstwem, zdenerwowany głupotą, która zbyt już się szarogęsi na publicznej scenie, pyta swojego w politykę zaangażowanego interlokutora o możliwości naprawy złego stanu.

Jest to - w obu przypadkach: dialogów Orzechowskiego, i dialogu Sosnowskiego-Szczerskiego - namysł nad praktycznymi posunięciami, które mogłyby sprawić, byśmy się poczuli bardziej u siebie, w domu, a nie na pchanej gdzieś przez silniejszych tego świata platformie. Platforma jest, jak sama nazwa wskazuje, formą płaską. Czy można zamknąć na platformie aktywność obywatelską? Nie, obywatel potrzebuje przestrzeni do swego działania, do swej wolności, niespłaszczającej partii-platformy. Prof. Krzysztof Szczerski i Leszek Sosnowski szukają tej przestrzeni, wskazują na konieczność jej przywrócenia - żeby Polska była Polską.

To jest prawdziwa podstawa przestrzeni obywatelskiej: prawo moralne w nas, zaszczepione przez Boga, poświadczone przez niebo gwiaździste nad nami. Bez tego obywatelstwa nie ma. Może być tylko płaska platforma - a na niej zoo z pootwieranymi klatkami. Silni zjadają słabych, pasożytujące kliki pasą się na swojej żywicielce - Rzeczypospolitej. Albo tak będzie, albo naprawimy naszą Rzeczpospolitą. W tym mają nam pomóc te rozmowy. I, da Bóg, pomogą…”, koniec cytatu.

Krzysztof Pasierbiewicz (em. nauczyciel akademicki)