Koniec cywilizacji białego Szweda

Beata Kempa poinformowała dzisiaj, że w Szwecji 45 proc. osób nie jest odbieranych po śmierci, 70 proc. gospodarstw to gospodarstwa jednoosobowe, 40 tys. dzieci ma rodzica homoseksualnego. Dodała, że do tego chcecie doprowadzić. Zainteresowała mnie kwestia odbierania 55% osób po śmierci. Rodzą się tu bowiem liczne pytania. Jeżeli jest mianowicie tak, jak twierdzi pani Kempa, a nie ma podstaw, by jej nie ufać, to każda szwedzka osoba musi się za żywota sromać w obawie o swój pośmiertny los. Perspektywy na przyszłość są generalnie takie sobie, a więc circa fifty-fifty: albo szwedzką osobę po śmierci odbiorą, albo jej nie odbiorą. W istocie nie jest to jednak żadna alternatywa, gdyż los osoby odebranej po śmierci jest dla niej prawdopodobnie tak samo przykry jak los osoby nieodebranej. Podobnie także dla osób przed śmiercią los osób po śmierci jest niemiły zarówno w konstelacji receptywnej jak też areceptywnej. Tak czy owak mamy tu do czynienia wykluczeniem społecznym. Ponieważ Szwecja jest krajem zamożnym, to można zaryzykować konkluzję, że w Szwecji szeroko występuje ekskluzywne wykluczenie pośmiertne. Pewną wskazówkę odnośnie recepcji martwych po śmierci daje dana (by Kempa) 70% gospodarstw jednoosobowych istniejących w rzeczonej Szwecji. Przy założeniu, że szwedzkie osoby umierają w jednoosobowych gospodarstwach mniej więcej podobnie jak w gospodarstwach wieloosobowych, dana ta jest na wskroś pozytywna, gdyż oznacza, że proporcjonalnie więcej odbiera się zmarłych w gospodarstwach jednoosobowych niż w gospodarstwach wieloosobowych. Wżdy wniosek ten może być fałszywy, jeżeli fałszywą okaże się być przesłanka. Może być bowiem tak, że częstotliwość umierania jest wyższa w szwedzkich gospodarstwach jednoosobowych mimo faktu, że w szwedzkich gospodarstwach jednoosobowych frekwencja odbierania zmarłych jest wyższa. Do tego, do czego chcecie doprowadzić, nie wolno więc dopuścić!