Pęknięcie

Serce złamane na pół.

Jedna połówka kocha, druga nienawidzi.

Rozdarta, jak pień drzewa po burzy, chcę pogodzić się z tym, czego nie zmienię.

Fragment wiersza, autora nie znam, znalezione w sieci.

 

Słowa tego wiersza przywodzą mi na myśl moją Ojczyznę, Polskę.Ona też, jak to serce, jest złamana na pół.

Jedna część płacze po ofiarach katastrofy smoleńskiej, druga, ogarnięta nienawiścią, lży ofiary i ich opłakujących.

Jedna połowa czci i broni wartości wiary katolickiej i jej symbole, druga je depcze i opluwa.

Jedna połowa domaga się prawdy o katastrogie, druga ją zakłamuje.

Część dostrzega zagrożenia dla naszej Ojczyzny ze strony Rosji i Niemiec, boi się o naszą suwerenność, pozostali robią z tych ludzi oszołomów i wariatów.

 

Te podziały i pęknięcia są tak głębokie, że nie widzę żadnych szans na posklejanie tego w jedną całość.

 

Mej rozpaczy dół jest głęboki, głęboka jest trumna moich rozczarowań.