Sprawa Pana Darskiego, lidera zespołu Behemot, który stał się gwiazdą Telewizji Publicznej ma dla mnie trzy wymiary. Pierwszy to wymiar polityczny. Nagła kariera pana Darskiego w telewizji wyborczej należy łączyć jak się wydaje z wypowiedzią Umiłowanego Przywódcy o „nieklękaniu przed księżmi”. Otóż jakiś półgłówek w TVP chciał dobrze wypaść przed swymi mocodawcami z PO i stąd pan Darski w TVP.
Po drugie sprawa ma wymiar społeczny. Ja, co prawda omijam szerokim łukiem programy gdzie celebryci oceniają robiących z siebie bałwanów uczestników programu. Jednak utrzymywanie za publiczne pieniędzy telewizji, która takie pierdoły pokazuje uważam za monstrualną głupotę tego państwa. Ale cóż nie jest to głupota największa.
Po trzecie sprawa ma wymiar teologiczny. I tu panu Darskiemu bardzo współczuje. A moje współczucie wynika z faktu jego nieśmiertelna dusza trafi do jego bożka. O jakże będzie to dla niego przykra niespodzianka. Dlatego też nie widzę powodu, aby się nad nim specjalnie pastwić.
Komentarze
Pokaż komentarze