Smutek ateisty...

Kim jest?

 

Podobno dobrze wykształcony, podobno inteligentny, podobno bez dylematów filozoficznych dotyczących kwestii inteligentnego projektu wszechświata. Piszę "podobno" ponieważ znajdą się tacy, którzy posiadają rozległą wiedzę z wielu dziedzin nauki, ale są i tacy, którzy nie posiadają żadnej, a ich głównym argumentem w każdej dyskusji jest ciężkiego kalibru inwektywa.

 

Najbardziej aktywni ateiści wykazują zdolność nieprawdopodobnego wręcz zaangażowania w zaprzeczaniu istnieniu Boga, a już rozsierdzeni stają się gdy tylko na drodze ich rozważań pojawi się osoba mająca inne zdanie... wyśmiewanie, szydzenie czy negowanie - to charakterystyczne zachowania tych, którzy podobno nie wierzą, ale gro swojego czasu poświęcają na wyśmiewaniu tego w co nie wierzą i co według nich nie istnieje.

 

Wydaje się absurdalne?

 

Z pewnością tak, gdyż niepoważne wydaje się zadawanie pytania gdzie jest Bóg wierzących gdy dzieją się nieszczęścia tego świata. I to pytania zadawane przez tych, którzy istnienie jakiegokolwiek Boga wykluczają :)

 

Więc czemu takie zachowanie służy?

 

Na amerykańskim portalu allvoices.com ukazał się dwa lata temu artykuł, który potraktował ateizm jako chorobę psychiczną. To nawiązanie do stanu emocjonalnego brało się stąd, że autor uważał iż obsesyjne zaczepianie wierzących na forach po to tylko, by dokopać dyskutantom mającym odmienne zdanie, jest rozpaczliwą chęcią zwróceniem uwagi na siebie. Autor nazwał takich ludzi "fałszywymi ateistami", których celem jest przede wszystkim doprowadzenie do starcia, zawsze wygranego poprzez obraźliwe słownictwo czy impertynencję.

 

Pomijając kontrowersyjne stwierdzenie o problemach natury psychicznej, autor zaznaczył, że obcowanie z takimi ateistami uczy pokory i cierpliwości, kształtuje charakter i akceptację dla inności :)))

 

Z drugiej strony można traktować wojny ateistów z wierzącymi w kategoriach żartu, gdyż jak dobrze wiemy ateiści z braku posiadania czegokolwiek, skazani są na korzystanie z dorobku wierzących czy to poprzez święta czy poprzez dni wolne z okazji świąt, z których entuzjastycznie korzystają :)

 

"Ateistą nie jest łatwo być, co i rusz chce z duszy na powierzchnię wypłynąć jakiś akt strzelisty skierowany w stronę Boga" - powiedział Jean-Paul Sartre. Takie rzeczy wynikają z doznań estetycznych, solidarnych zachowań ludzkich czy nawet z zachwytu nad pięknem natury.

 

Jednak na pewno prawdziwym testem dla ateistów są sytuacje graniczne w życiu... śmierć, klęski życiowe czy ciężkie choroby.

 

Podobno nic nie smuci wierzącego bardziej niż brak nadziei na "życie wieczne", cokolwiek to nie oznacza.

 

Podobno nic bardziej nie wyraża smutku ateisty, jak konfrontacja ze śmiercią.

 

Zazwyczaj takie zdarzenie staje się przełomem w życiu każdego człowieka, ta świadomość kruchości życia i stanięcia wobec Nieznanego staje się początkiem przewartościowania całego życia i jego priorytetów.

 

Ale pewnie nie dla ateistów.

 

Założenie z góry niewiary jest zablokowaniem się na wszystkie nowe doznania, które mogą przekroczyć dotychczasowe życiowe i mentalne doświadczenia. To tkwienie w obojętności wobec zaistniałych faktów, to nawet niemoc, by ponownie, inaczej cieszyć się życiem i wykorzystać jego odzyskanie do refleksji.

 

Na pewno jedną rzeczą różnią się ateiści od wierzących... w obliczu cudzego nieszczęścia wierzący wykorzystają swoje rytuały modlitewne by pomóc innym dotkniętym nieszczęściem - także ateistom. Będą wiedzieli ze swojej strony zrobili wszystko co mogli.

 

Nie wiemy tak naprawdę czy modlitwa pomaga czy też nie, ale często jest ostatnią nadzieją...

 

Ateista nie będzie miał takich dylematów, przyjmie zdarzenie jako fakt oczywisty i przejdzie do porządku dziennego.

 

Gdyż wierzący w konfrontacji ze śmiercią, zawsze staje wobec Nieznanego i Nieuniknionego - ateista tylko wobec Nieuniknionego.

 

alex