Polski przepis na sukces to nie tyle wysokie oprocentowanie obligacji, ile ich duża stabilność. Tzw. wskaźnik zmienności z ostatnich trzech lat w przypadku naszych obligacji to tylko 2,3 pkt, co oznacza, że rynkowa cena przeciętnej obligacji niemal się nie zmienia. Przy takich zawirowaniach na rynkach finansowych to imponujące osiągnięcie. 

Jak długo Polska utrzyma status bezpiecznej przystani? Według ekonomistów, jeszcze przez kilka lat nie mamy się o co martwić. - Główne argumenty za inwestowaniem w Polsce pozostaną bez zmian, w dodatku deficyt w finansach publicznych będzie spadał. Inwestorzy patrzą głównie na dane statystyczne, a te będą się w najbliższych latach poprawiać - mówi Ernest Pydarczyk, główny ekonomista BRE Banku"

          Zastanawiam się, czy można jeszcze bardziej bezczelnie robić ludziom wodę z mózgów. Oczywiście, większość państw pożycza - emitując obligacje (sprzedaje je z gwaracją wykupu po określonym upływie czasu - po cenie zwiększonej o gwarantowany procent). Na przykład Polsce na jesieni udało sie sprzedać pewną ilość obligacji z rentownością 4,5 %. To jest to samo, co pożyczka bankowa oprocentowana w wysokości 4,5 % w stosunku rocznym - udzielona np na 10 lat. Zadowolone są obie strony - państwo mające potrzeby finansowe i wierzyciel (bank), który ma zapewnioną spłatę kapitału plus odsetki. Rzecz w tym, że tak można pożyczać bezkarnie, kiedy przyrost PKB jest wyższy niż wspomniana rentowność, w przeciwnym wypadku - jest to nieopłacalna lichwiarska pętla zadłużenia. Tak jest oczywiście w przypadku Polski; już teraz roczna obsługa długu (łączna wartość owego oprocentowania obligacji) , to ponad 40 mld. zł.

          W artykule jest mowa o tym, że trzyletni zysk od naszych obligacji, to 19,5 %; rocznie to 6,5 % i z tego mamy być zadowoleni? Przecież w fachowej literaturze mówi się o tym, iż rentowność państwowych obligacji w wysokości 7 %, to już bankructwo państwa. Sytuacja byłaby optymistyczna, gdyby rentowność naszych obligacji była znakomicie niższa, a przynajmniej spadała. Tymczasem wg przedstawionego artykułu - mamy się cieszyć, że oprocentowanie naszych papierów jest wysokie i jeszcze na tym wysokim poziomie ustabilizowane.  Mamy sie cieszyć, że jesteśmy najłatwiej na świecie dającą sie doić krówką.  

          Nawet "upadającej" Hiszpanii udało się sprzedać obligację z rentownością poniżej 4 %.  W interesie każdego państwa leży, by pożyczać pieniądze możliwie najmniej oprocentowane; jest oczywista zależność poziomu rentowności obligacji od kondycji gospodarczej państwa. Niemcy sprzedaja obligacje z rentownością ok 2 %, był nawet przypadek inwestora, który kupił niemieckie papiery z ujemną rentownością. Jest rzeczą oczywistą także, że inwestorzy (wielkie miedzynarodowe banki)  są zainteresowane kupowaniem obligacji pewnych i jak najwyżej oprocentowanych. Jeżeli gospodarka państwa emitującego obligację jest w dobrej kondycji - wówczas inwestorzy chętniej będą kupować obligacje, nawet niżej oprocentowane i odwrotnie; ta wyższa rentowność jest atrakcyjna dla inwestorów, lecz czesto istnieje pewne ryzyko (np obligacje greckie). Właśnie o cenę ryzyka rośnie rentowność obligacji państw z chorymi finansami. 

           Jeżeli stan naszej gospodarki jest zadowalający i nasze obligacje pewne, to powinny się sprzedawać, jak swieże bułeczki z niższą rentownością. Nie sztuka zaoferować wysoki procent i wmawiać, że jesteśmy wysoko oceniani przez rynki finansowe. Ten tekst w "Wirtualnej Polsce" wydaje się być sponsorowany przez wspomniane banki-wierzyciele. Ale min. finansów powinien wiedzić, co jest dla Polski opłacalne, albo w rzeczywistości nasze finanse są w tak opłakanym stanie, że nie udaje się realizować pożyczkowych potrzeb i trzeba płacić tak wysoką daninę krwi.