Sen po notce - "modus in actu"

Taki obraz.. snu.

Pociąg zatrzymuje się. Zwyczajnie, jak na stacji.    Piaszczyste po horyzont suche pole.

Wysiadają, udają się w zgeometryzowany świat, z pewnością i znajomością miejscowych.                                                              Dokąd?

Zatrzymują się, jak na przejściach, jak na skrzyżowaniach rozmawiają, spieszą się, w wiadomym tylko sobie celu.

Nie widzę ulic, domów, chodników, placów, szkół, samochodów, tramwajów.

Oni widzą coś, czego ja nie dostrzegam, posiadają wiedzę, mnie niedostępną.

Wysiadam więc, i wędruję. Próbuję mówić, ale nie potrafię.

Wiem, że za chwilę pociąg odjedzie.                                                                                                                                                        Wsiadam z powrotem, ale nie mogę pogodzić się z tym, że oni zostaną, w tej dla mnie.. nicości.                                                      Wołam więc, o tym odjeździe, ale..  to nic nie daje.

Jestem niemy, i to właśnie, to moje kalectwo, tak bardzo mi dokucza.