Gdy upadają autorytety

Zamiast się cieszyć, że prawda zwycięża, a ziarna oddziela się od plew, to mnie jakiś smutek ogarnął. Dla wielu osób abp Wielgus niewątpliwie był autorytetem. Człowiekiem wielkim, mądrym, wręcz bez skazy. Aż tu nagle: ŁUP! Coś pękło. Gorycz, żal, niedowierzanie, złość… Wszystkiemu winne są te teczki!

Potrzeba nam autorytetów. Ludzi, którzy nas nie zawiodą, a za pokładaną w nich ufność odpłacą się dobrą radą, wskazówką… Dla mnie takimi autorytetami są JPII i mój Tata. Nigdy mnie nie zawiedli.

W dorosłym życiu łatwo upaść. Jesteśmy jak w wielkim mieście – łatwo się zgubić, czy trafić w ślepą uliczkę. Odwołanie się do autorytetu ułatwia nam podjęcie właściwej decyzji – w którą stronę iść? No to co robić? Można byłoby zatęsknić za wiekiem dziecięcym, gdzie „autorytetami” byli Miś Uszatek i inne bajkowe postacie…

Wstrętny typ z tego Smutka…

 

 

Chciałbym być zawsze niewinny i prawdziwy

Chciałbym być zawsze pełen wiary i nadziei

Tak jak:

              Bolek i Lolek                           Tytus, Romek i Atomek

                                          Dzieci z Bullerbyn

 

 

             Tak jak król Maciuś I                           Asterix i Obelix

 

 

               MacGyver                       i                     Pippi