0 obserwujących
7 notek
50k odsłon
  27535   0

odchudzanie, spanie, cybernetyka.

Tłuszcze zawierają w sobie najwięcej energii, uwalniana jest ona z mniejszą prędkością niż ta  magazynowana w cukrach. Do przetworzenia 3 glicerydów w glicerol i kwasy tłuszczowe potrzebna jest energia ze spalania glukozy, lub -gdy jej brakuje- ze spalania cukrów powstałych z rozkładu aminokwasów.


 

Niskie stężenie glukozy, wynikające ze zbyt małej podaży cukrów z wątroby i z układu pokarmowego, powoduje naturalną senność. Bywa, że układ autonomiczny pobudzony stresem psychicznym ożywia naszą aktywność i nie pozwala na sen. Wówczas do krwiobiegu wydzielane są naturalne “dopalacze” - katecholaminy: adrenalina, noradrenalina i inne. One mogą nas wprowadzić w stan wielkiej aktywności fizycznej czy intelektualnej.


 

Mechanizm ten jest jednym z mechanizmów obronnych, przewidzianym na sytuacje wyższych konieczności, np. ochrony życia. W takich przypadkach, w czasie dziennej aktywności organizmu,  energię czerpiemy również z lipolizy, którą wywołują katecholaminy.

W wyniku działania katecholamin tłuszcz z tkanki tłuszczowej rozkładany jest na kwasy tłuszczowe i glicerol. Do osocza dostają się glicerol i kwasy tłuszczowe, które są szybko dostępnym źródłem energii. Glukoza wytworzona  w wątrobie z glicerolu zasila układ nerwowy i z pomocą insuliny dostaje się również do komórek mięśniowych.


 

Podstawowym celem lipolizy wywołanej hormonami jest tworzenie glukozy z glicerolu. Szybki dopływ glukozy do komórek dawał organizmowi większe szanse na przeżycie zagrożenia.

U diabetyków nie mające uzasadnienia dietetycznego hiperglikemie generowane tylko wysokim poziomem psychicznego stresu sugerują, że w takiej sytuacji organizm wytwarza glukozę w procesie lipolizy. Wadliwy, insulinowy, układ regulacji glikemii u diabetyków powoduje wysokie hiperglikemie, które są wynikiem poprawnie działającego sprzężenia pomocniczego: stres-katecholaminy-lipoliza-glikemia.


 

Niskie stężenie glukozy we krwi ogranicza wydzielanie insuliny przez trzustkę. Takie działanie insulinowo-glukagonowego układu regulacji glikemii ma na celu zatrzymanie resztek cukru we krwi dla zapewnienia poprawnego funkcjonowania np. mózgu, serca, nerek, wzroku.

Komórki mięśniowe otrzymują mniej cukru, więc średnia prędkość metabolizmu w organizmie i temperatura ciała zmniejszają się, zwalnia akcja serca, stajemy się senni i zasypiamy.


 

Można zauważyć, że w ludzkim organizmie indukowana jest reakcja  lipolizy w ostatniej fazie snu. Lipoliza poprzedzająca wybudzenie zapewnia organizmowi konieczną do porannego zdobywania pokarmu energię. W ten sposób ewolucja przygotowała ludzi do życia w środowisku naturalnym, w którym dostępność do pokarmów była zmienna okresowo i  wysokobiałkowe pokarmy były deficytowe.


 

Pojawiające się u diabetyków w końcowej fazie snu i często trwające bezpośrednio po przebudzeniu hiperglikemie, nazywane “efektem brzasku”, są wynikiem intensywnej lipolizy i uszkodzonego chorobą sprzężenia insulinowego.


 

Intensywność i inne specyficzne cechy przebiegu reakcji lipolizy zachodzącej w czasie snu sugerują, że substancje biorące udział w tym procesie przenikają przez błony komórkowe korzystając z transportu biernego, jakim jest dyfuzja ułatwiona. Ten rodzaj transportu przez błonę komórkową nie wymaga nakładów energii z zewnątrz i przebiega bardzo intensywnie przy małych różnicach stężeń substancji w komórce i jej otoczeniu.


 

Dyfuzja może odbywać się tylko zgodnie z gradientem stężeń transportowanej substancji, jest pierwotną formą transportu, jedyną w niezorganizowanych koloniach komórek.

Ludzkie komórki żyjące w organizmie nie zatraciły tych zdolności, wykształciły dodatkowo możliwość skutecznego sterowania (blokowania)  procesami dyfuzji ułatwionej.


 

Obecność insuliny i wysokich stężeń katecholamin, które są bezwzględną siłą napędową aktywnych form transportu przez błonę komórkową, mogą skutecznie blokować dyfuzję ułatwioną. Odpowiednie warunki do biernego transportu 3 glicerydów poza komórkę tłuszczową mogą wystąpić w czasie snu, gdy niska glikemia zablokuje wydzielanie insuliny i nie ma zewnętrznych bodźców indukujących wydzielanie katecholamin.

Takie rozwiązanie pozwala na uzasadnione niedożywieniem uszczuplanie zasobów tłuszczów tylko w trakcie snu. W czasie bezstresowej dziennej aktywności organizm chroni tkankę tłuszczową i głodem wymusza ludzką inwencję do bezzwłocznego zaspokojenia łaknienia.


 

Dyfuzyjne uwolnienie z komórki tłuszczowej 3glicerydowej miceli (kropli-pęcherzyka tłuszczu),  jest możliwe tylko poprzez odpowiedni proteinowy kanał błony komórkowej. Im wyższe jest stężenie aminokwasów w osoczu, tym intensywniej przebiega uwalnianie tłuszczu z komórek tłuszczowych. U diabetyków, którzy przed snem mieli wysokie stężenia aminokwasów w osoczu, lub spożyli wysokobiałkową kolację, efekt brzasku objawia się wysoką hiperglikemią. Natomiast nie zauważają efektu brzasku ci diabetycy, u których w czasie snu stężenie aminokwasów w osoczu było stale niskie.

Lubię to! Skomentuj2 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości