104 obserwujących
420 notek
752k odsłony
487 odsłon

Generałowie Niepodległej (V)

Wykop Skomentuj3

image17 września 1939 na  odpierającą niemiecką agresję Polskę napadł sojusznik Hitlera Stalin. Odtąd Sowieci (Rosjanie) przez cały okres II wojny światowej mordowali polskich generałów.

1. Bronisław Teofil Babiański (77 lat)

Generał Dywizji Wojska Polskiego.

Krzyż Walecznych.

imageOd 1883 zawodowy oficer piechoty armii rosyjskiej. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W I wojnie światowej dowódca brygady i dywizji piechoty, generał lejtnant. W latach 1917–1918 działał w polskich organizacjach wojskowych w Rosji.

Od 1919 w Wojsku Polskim, dowodził grupą operacyjną „Kowel”, 10 Dywizją Piechoty. Następnie 7 i 6 Dywizją Piechoty w walkach z Ukraińcami i na froncie bolszewickim. W latach 1920-1921 dowódca Okręgu Generalnego „Lublin”. W 1921 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie.

W pierwszych dniach września 1939 ewakuował się w okolice Grodna. W październiku aresztowany przez NKWD w miejscowości Głębokie, zaginął bez śladu.

Po II wojnie światowej Generała jeszcze w 1955 poszukiwał Główny Zarząd Informacji Wojskowej i UB. Generał miałby wówczas 93 lata, a pomimo to jeszcze był uważany za groźnego dla systemu komunistycznego.

2. Leon Billewicz (70 lat)

Generał Brygady Wojska Polskiego.

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych

imageOd 1893 oficer rosyjskiej piechoty. Brał udział w wojnie z Japonią w latach 1904—1905 dowodząc batalionem. W czasie I wojny światowej, na froncie niemieckim dowodził pułkiem piechoty. W 1915 ciężko ranny. Pułkownik armii rosyjskiej.

Po przewrocie bolszewickim wstąpił do I Korpusu Polskiego. W 1918 objął dowództwo pułku w 2 Dywizji Strzelców. Po rozwiązaniu I Korpusu w maju 1918 przybył do kraju, działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Dowódca Okręgu Wojskowego Radom, sformował pułk piechoty. Od 1919 dowodził pułkiem w 3 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, walczył na froncie ukraińskim, dotarł nad rzekę Zbrucz. W czasie wojny z bolszewikami dowodził brygadą piechoty na froncie litewsko-białoruskim.

Od 1921-23 komendant miasta Brześć n. Bugiem, a później komendant Obszaru Warownego Brześć n. Bugiem. Następnie członek Oficerskiego Trybunału Orzekającego. W 1927 przeniesiony w stanie spoczynku.

We wrześniu 1939 zgłosił się do sztabu Naczelnego Wodza i został wyznaczony na dowódcę garnizonu w Dubnie. Dowodził kombinowaną grupą operacyjną. Po walce 19.09.1939 w niewoli sowieckiej. Więziony w Starobielsku, zamordowany przez NKWD w Charkowie.

3. Bronisław Bohatyrewicz (70 lat)

Generał Brygady Wojska Polskiego.

Virtuti Militari, Krzyż Walecznych – czterokrotnie

imageOd 1889 w armii rosyjskiej. Podczas I wojny światowej dowódca batalionu. Ranny w 1914, do końca wojny pozostawał w niemieckiej niewoli.

Od 1918 w Wojsku Polskim. Organizator i dowódca oddziału Samoobrony Grodna (1918–1919), który włączył do Dywizji Piechoty Litewsko-Białoruskiej. W wojnie 1920 dowódca batalionu, później pułku piechoty oraz Nadniemeńskiej Brygady Piechoty, a następnie dowodził 2 i 1 Dywizją Litewsko-Białoruską.

Uczestniczył w buncie gen. Żeligowskiego, zajęcia Wileńszczyzny; oficer sztabu Naczelnego Dowództwa Wojsk Litwy Środkowej do stycznia 1922. Dowódca piechoty dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty (1922-23) i p.o. dowódcy 18 Dywizji Piechoty oraz dowódca okręgu korpusu Warszawa (do końca 1926). W 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Warszawie, zajął się działalnością społeczną.

We wrześniu 1939 znalazł się na wschodzie Polski okupowanym przez Sowiety, został aresztowany przez NKWD i wywieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany prawdopodobnie 7.04.1940 w Katyniu.

4. Aleksander Czcheidze (68 lat) Gruzin.

Generał Brygady Wojska Polskiego, oficer kontraktowy.

imageOd 1892 w armii rosyjskiej. Był świetnym strzelcem, wielokrotnie wyróżnianym za doskonałe wyniki podczas licznych konkursów strzeleckich. Po przewrocie bolszewickim wstąpił na służbę do armii Zakaukaskiej Republiki Demokratycznej. Z chwilą proklamowania Gruzińskiej Republiki Demokratycznej w 1918 został zastępcy komendanta Tyfliskiej Szkoły Junkrów – szkoły oficerskiej. Po agresji armii sowieckiej w 1921 bronił Gruzji przed bolszewikami. Po zajęciu Gruzji przez bolszewików w 1922 przybył do Polski.

W okresie 1922-23 odbył kurs dla dowódców pułku w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Był opiekunem grupy Gruzinów w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W 1923 uczęszczał na kurs w Głównej Szkole Jazdy w Grudziądzu. W latach 1924-26 odbył staż w Oficerskiej Szkole Kawalerii, następnie w 16 Dywizji Piechoty w Grudziądzu. Od 1927 do 1931 dowódca piechoty w 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu. W 1931 przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał we Lwowie.

Po napaści Sowietów we wrześniu 1939, został aresztowany przez NKWD jako „wróg ludu” i „zdrajca ZSRR”. W 1940 przewieziony do więzienia NKWD w Kijowie. Następnie pod specjalnym konwojem przetransportowany do Moskwy, gdzie w pierwszych miesiącach 1941 został rozstrzelany.

Wykop Skomentuj3
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Społeczeństwo