ODWIECZNY RYTUAŁ
Kępa traw góruje nad stawem
we wszystkich odcieniach zieleni,
przegląda się w wodzie i nie tonie.
Zapatrzona w swą urodę,
rozkrzewia się i harcuje z wiatrem –
nie znika pod szronem, czupurna,
głowiasta i nie rudzieje,
a koniec października – jesienne misteria.
Zima ją zabieli i rozgrabią dzikie kopytka,
szukając pożywienia.
Podda się tymczasowo, świat nie jest dziki.
Z wiosną wystrzeli arsenał zielonego źdźbła.
Skoro ona wraca po swoje, więc i ja też.
Pójdę nad ten staw, przyjrzę się jej obrzędom
i poddam się też wiosennemu zaklęciu.
Ziemia pamięta kolory, więc usiądę
i mnie wróci staw niebieski blask oczu.
15.11.2026



Komentarze
Pokaż komentarze