ZIELONE OCZY
Gdy był za furtką i spojrzał mi w oczy –
otworzyłam i tak został. Nie przypuszczałam,
że miłość z pokorą może szukać czułej dłoni.
Nie chciałam z niej zrobić letniej przygody,
gdy wokół tylko lasy. Jednak proszalnie
patrzyły na mnie dwie szmaragdowe iskierki.
I była między brzozami pokorna czułość.
Na trawie figlarne hop sasa. Szelmowskie
ucieczki w krzaki i nocne znikanie.
Jednak rozumieliśmy się bez słów.
Potem były na kolanach senne przytulanki.
Czemu nie wróciłam z nim z wakacji?
Z perspektywy, z innego miejsca i czasu –
widzę swoje zobojętnienie.
Przecież wyrwał tę lipcową czułość
z nieznanych stref.
Teraz tęsknota miauczy pod moim oknem.
Przeraźliwie.
Wypatruję w ciemności
zielonych, kocich oczu.
42
BLOG


Komentarze
Pokaż komentarze (1)