Ha! Toż to kwestia gnębiąca umysły wielu znakomitych. Czy PiS potrzebuje wygranej? Czy Kaczyński musi wygrać, by nie znaleźć się na politycznym dnie, jako przegrani? A może chodzi o to, by nie wygrać?
Rząd Tuska i on sam zakończą niedługo pewien etap. Zakończą kadencję swojego panowania. Co po sobie zostawią, to kwestia najłatwiejsza do stwierdzenia, bo niewiele mniej, niż zostało po ich niechybnych rządach. Nie mamy nic; stadiony do rozbiórki, autostrady się, o dziwo, same nie budują, politykę się robi, a miłości nie. Wszystko jest przeciwieństwem tych buńczucznych, być może nad siły wypowiadanych słów o Polsce, która rośnie. „Państwo (…) nie rośnie, tylko puchnie, jest co raz większe i coraz bardziej bezsilne” – z Ziemkiewicza, „Zgred”*. Cytat idealnie odwzorowuje naszą Polskę.
Ale już może dość o Tusku, bo przecież nie tylko on zawinił, jego ministrowie także, może nawet w większym stopniu. Niekompetentni, leniwi, małostkowi, nudni karierowicze objęli wszystkie ważniejsze krzesła, wypucowane i wychuchane przez Tuska, specjalnie dla nich, bo to słabi specjaliści, ale dobrzy ludzie i mają dobre układy z Sobiesiakami i mafiami, dlatego Tusk ich wybrał. Sikorski – mięczak; Grabarczyk – cinkciarz; Miller – bez wyobraźni; Rostowski – szkoda gadać. Państwo w rozsypce, demolce i negliżu. Gdyby to było średniowiecze, już dawno jakiś mięczak z księstewka obok wchłonąłby nasze państwo. Biurokratyczna pompa, budżetowa czarna dziura, która jakimś cudem znajduje początek w kieszeni podatnika, a kończy się w kieszeni rządzących.
Taki właśnie widok zastanie następca rządów PO. Donald „Demolka” Tusk potencjalnemu zwycięzcy innemu niż Platforma i on sam, ewentualnie w koalicji, z kimś kto załatwi „spokój i bezpieczeństwo”, załatwił trudny początek. Bo przecież on jeśli wygra wszystko przykryje od wewnątrz zgniłym, od zewnątrz, wszakże kamieniami szlachetnymi naszpikowanym płaszczem, więc czym Ci patrzący z zewnątrz mieliby się przejmować? Niczym, dalej wystarczy tępić PiS. Więc czy obecnie, komukolwiek potrzeba wygranej? Czy potrzeba komuś zwycięstwa, by potem największy winowajca, mógł na łamach Wyborczej i TVN-u zwalać całą winę na obecnie rządzących?
Dlaczego w kontekście PiS-u? Bo im zależy nie tylko na samym zwycięstwie, ale i na zrobieniu czegokolwiek z państwem, by było choć trochę lepiej. W każdym razie, biorąc pod uwagę obecny stan państwa dylematem jest wygrana. Można zadać sobie pytanie dość groteskowe w brzmieniu, choć z większym sensem w rzeczywistości – wygrywać, czy nie wygrywać?
Jeśliby PiS wygrał, czy założył z kimś koalicję, mimo, że większość sądzi, że obecnie odbywa się pogardliwy mecz PiS versus reszta świata, to otrzymaliby od rządu stertę brudu, który PiS, zamiast reformować państwo, musi posprzątać. Przez brak reform – oczywiście nie tylko – PiS będzie krytykowany i zażarcie tępiony w pobliski Platformie mediach. Inne partie w przypadku wygranej, nie miałyby problemu z mediami, bo po pierwsze, też sobie chcieli nakraść, a po drugie nie są wrogiem publicznym numer 1. Z państwem tak pozostawionym można tylko pracować u podstaw, a nie reformować na wyżynach, by jakoś dogonić resztę świata.
Więc tu leży problem, czy wygrywać teraz, czy przekiblować w ławach opozycji jeszcze jedną kadencję i potem wystrzelić i naprawić kraj. Ale wtedy może być za późno, bo przecież rok skumulowanych rządów PO i kryzys, podwojony przez nicnierobienie Platformy w tej sprawie będzie niewątpliwie dla Polski i ludzi katorgą.
Może wygrywać to za dużo powiedziane, bo tu chodzi o koalicje i staranie się o wygraną, czy jak największą liczbę głosów. I wbrew wszystkiemu PiS ma z kim koalicje utworzyć, jest PJN, w który, może ślepo, ale wierzę.
Wygrywać, czy nie wygrywać – brzmi jak problem bogactwa, a tymczasem jest to problem Polskiej biedy o normalnych rządzących.
________________________________________
*"Zgred" - świetna książka, polecam :)))
Komentarze
Pokaż komentarze (11)