O dwóch takich, co uratowali sprawę

Dziś wiemy już nieco więcej o krakowskiej tragedii. Sprawca o trudnym do namierzenia profilu, niewątpliwie z problemami psychicznymi. Na marginesie, wiele to mówi o sytemie badań wstępnych i okresowych posiadaczy broni. Z moich własnych doświadczeń, o ile okulistyka, laryngologia i badanie psychologiczne były OK, to spotkanie z psychiatrą zawsze było paruminutowym (z wypełnieniem druczku licząc) odhaczeniem formalności.

Reakcja Policji, jak się wydaje była uwarunkowana, nazwijmy to eufemistycznie, trudnościami kadrowymi. Niekoniecznie tylko z powodu wysłania jakiejś (skrzętnie do te pory ukrywane są liczby) grupy funkcjonariuszy prewencji do Warszawy. Możemy nawet spróbować uwierzyć w tłumaczenie rzecznika Komendanta Głównego, że chodzi wyłącznie o przygotowania do zabezpieczenia Marszu Niepodległości. Garnizon krakowski jak twierdzą wtajemniczeni, posiada aktualnie około 300 wakatów. Dlaczego? Kto odpowiada za tak spory (ok. 10%) niedobór w drugim co do wielkości mieście Polski?

Czasu na reakcję także nie było za wiele, ale widok samotnego radiowozu w pościgu pozostanie na długo, i wyjaśnienie przyczyn jego tak zupełnej samotności nie będzie należało do zadań prostych. Dla wysokich przełożonych, oczywiście.

No i finał, kolizja na rogu Stradomskiej i Dietla, strzelanina, zatrzymanie. Trudno komuś  znającemu się trochę na technice walki wyrazić ogom podziwu dla starszego posterunkowego Jakuba Kulika i st. post. Artura Morańskiego. Podjęcie w tych warunkach interwencji wobec uzbrojonego w karabinek, wyraźnie przygotowanego terrorysty z tylko pistoletem w ręku wymagało niesamowitej odwagi. Tym bardziej, że Pan Jakub posiada przygotowanie wojskowe, a więc o walce wie o wiele więcej, niż jego przeciętny kolega z obecnej formacji. Odwagi, ale i opanowania i umiejętności, które ogromną ceną, ale skutecznie pozwoliły obezwładnić napastnika. Bez tego mogło wczoraj być o wiele gorzej - co łatwo ocenić,  jeśli z filmików obliczy się czas do przybycia kolejnych sił.

Szacunek Panowie, i jak najszybszego oraz pełnego powrotu do zdrowia!

Z mieszanymi uczuciami natomiast pozostaję wobec krakowskich strażników miejskich, tak długo po zakończeniu strzelaniny stojących i patrzących, jak policjanci się wykrwawiają.