Pokojowa lista Putina

W końcówce piątego roku trwania Wielkiej Trzydniowej Specjalnej do władz Rosji zaczyna docierać gorzka prawda, że kończy się ona wielką porażką, a jej przeciąganie w tej skali na kolejne lata może okazać się zbyt trudną próbą nawet dla takiego społeczeństwa jak rosyjskie. Stąd wreszcie zgoda na rozmowy twarzą w twarz z przedstawicielami, jak to się mawia rosyjskich TV faszystowskiego reżimu. Ale wobec świadomości, że Kijów może stawiać opór przede wszyskim dzięki wspaciu finansowemu i sprzętowemu z Zachodu, z właściwą rosyjskiej dyplomacji bezczelnością przedstawiono w Abu Zabi daleko idący "plan pokojowy". Ujawnił go  "Bild" powołując się na źródła rosyjskie, co pamiętając o mocnej rosyjskiej agenturze wpływu w niemieckiej polityce bardzo uprawdopadabnia wiarygodność przekazanych treści.

Powtarzają one w zasadzie listę żądań z jesieni 2021, przypomnijmy, zakładającej zobowiązanie się przez USA i inne państwa członkowskie NATO do:

- nieagresji i powstrzymania się od działań, które Rosja uznaje za szkodliwe dla swojego bezpieczeństwa;

- nierozszerzania NATO, zwłaszcza na wschód, szczególnie na obszar poradziecki;

- nierozmieszczania rakiet średniego i pośredniego zasięgu poza obszarem NATO i w rejonach, z których możliwe jest rażenie terytorium Rosji;

- nierozmieszczania broni jądrowej poza terytorium państw ją posiadających i likwidacji infrastruktury to umożliwiającej;

- wycofania wojsk sojuszniczych rozmieszczonych na terytoriach nowych państw członkowskich NATO po maju 1997 r. (po podpisaniu Aktu Stanowiącego NATO–Rosja);

- wyznaczenia strefy buforowej wokół granic Rosji i jej sojuszników z Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym, gdzie niedozwolone będą ćwiczenia i inna aktywność wojskowa na poziomie brygady sił zbrojnych i wyższym;

- niedopuszczenia przelotów ciężkich bombowców i przepływu okrętów wojennych na obszarach, z których mogłyby one razić cele na terytorium Rosji (zwłaszcza na morzach Bałtyckim i Czarnym).

Konsekwentnie, Rosjanie tym razem zażądali wprost usunięcia z NATO Finlandii.

Podobną listę waruków Kremla podał "New York Times", z uzupełnieniem o żadanie, by Francja i Wielka Brytania wykluczyły możliwość użycia swojej broni jądrowej do ochrony innych krajów europejskich.

W zamian proponują:

- zakończenie wojny na Ukrainie;

- wycofanie swoich wojsk z Naddniestrza;

- wycofanie broni jądrowej z Białorusi i zobowiązanie się do nierozmieszczania pocisków średniego zasięgu na terenie tego kraju. 

Wycofanie z Naddniestrza warunkują przekształceniem Mołdawii w federację (o składzie Mołdawia właściwa, Naddniestrze i Gagauzja).

Czyli: w zamian za możliwość wycofania się z twarzą z wykrwawiającego konfliktu, doprowadzenie do samodezorganizacji NATO. W sytuacji strategicznej dalece zmienionej od 2021, gdzie militarna wartość Królewca i korytarza białoruskiego po akcesji Szwecji (zauważmy, o jej obecności w NATO nawet Ławrow nie odważył sie zająknąć) poważnie zmalała, a terytorium Finladii daje bardzo poważne skrócenie dystansu do Petersburga i o wiele ważniejszych baz militarnych wokół Morza Białego. Propozycja przekształcenia Mołdawii w ropiejący wrzód wobec coraz wyraźniejszych tendencji do jej zjednoczenia państwowego z Rumunią jest szczególnie grubymi nićmi szyta.

Jak się wydaje, nawet dla bardzo do tej pory koncyliacynych wobec Moskwy Witkoffa i Kushnera rosyjskie propozycje to trochę za dużo, skoro (jak wynika z przecieków) z miejsca zaproponowali Rosjanom ponowne przemyślenie swoich propozycji. Co w języku dyplomacji oznacza - na drzewo.

O ile przed 3 listopada istniało zagrożenie, że Donald Trump desperacko szukający natychmiastowego sukcesu w polityce międzynarodowej będzie skłonny podjąć dyskusję nad podobnymi warunkami, dziś sprawa staje się bezprzedmiotowa. Amerykański prezydent pozbawiony wsparcia parlamentarnego, a dla zbyt daleko idącego porozumienia z Rosją nie ma go nawet wśród Republlikanów, na zawieranie paktów wymagających wywarcia brutalnej presji na sojuszników z NATO pozwolić sobie nie może. Putin (w złudnej nadziei na sukcesy miltarne latem 2026) stracił swoją szansę nie podejmując negocjacji pół roku temu. Dziś główną nadzieją Rosji pozostaje zmęczenie przeżywającej własne kłopoty finansowe Europy pięcioletnim utrzymywaniem na swoim garnuszku Ukrainiy. Nadzieją wątłą, wobec umacniającej się świadomości braku wiarygodności Rosji jako partnera rozmów i tego, że koszty finansowania Ukrainy są i tak wielokrotnie mniejsze, niż wynikające z możliwości otwartego konfliktu z Moskwą.

Pozostaje więc perspektywa rozejmu/zamrożenia konfliktu (na pokój przy tak mizernym wobec kosztów zysku terytorialnym i coraz bardziej widocznych stratach politycznych Putin pozwolić sobie nie może), i tego dotyczyć będzie zapewne nadchodzące spotkanie trójstronne z udziałem mocno już zniecierpliwionych Chin.

Pytaniem na razie bez odpowiedzi pozostaje, w jaki sposób USA i Europa mają zamiar zagospodarować po zakończeniu konfliktu Ukrainę, bo dotychczasowe liczne konsultacje i konferencje poza długotrwałym gadaniem niewiele wniosły. A pozostawienie jej po wojnie samej sobie, bez należytego wsparcia, ale także bez należytej kontroli jest zbyt niebezpieczne, by wchodziło w grę.

Co do strat politycznych Rosji i jej aktualnej pozycji na arenie międzynarodowej, warto zauważyć ostatnie głosowanie w ONZ nad składem Wspólnej Komisji Kontrolnej, gdzie Polska wygrała (głosami 95 państw przeciw 94) rywalizację o przedstawicielstwo z Rosją, zasiadającą dotychczas w tym gremium nieprzerwanie od 60 lat. 5 lat temu byby to mało prawdopodobne.