Po wielu latach upokorzeń i chamskiego obrażania, Antoni Macierewicz doczekał się powrotu na stanowisko ministerialne. Zasłużył na to jak mało kto. Warto przypomnieć sylwetkę nowego ministra obrony narodowej.
Przyszły minister urodził się 3 sierpnia 1948 roku w Warszawie. Pochodzi z rodziny inteligenckiej. Najmłodszy z trojga rodzeństwa. Jego rodzice byli pracownikami naukowymi: matka doktorem biologii, ojciec docentem chemii. Żona Hanna (ur. 1948) jest absolwentką Instytutu Historycznego UW. Ma córkę Aleksandrę (ur. 1976) oraz troje wnuków.
W 1965 roku został relegowany z liceum za odmowę potępienia na szkolnym apelu orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich. W 1966 r. przystąpił do 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta "Czarna Jedynka". W 1969 r. współtworzył krąg starszoharcerski Gromada Włóczęgów. Studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego zaczął w 1966 r. W 1967 r. podpisał się pod listem broniącym zawieszonego w prawach studenta Adama Michnika. Był założycielem Ligi Niepodległościowej, uczestnikiem strajków studenckich w roku 1968. Tymczasowo aresztowany od 28 marca do 3 sierpnia 1968. W 1970 r. po wydarzeniach grudniowych na Wybrzeżu zorganizował zbiórkę krwi dla rannych. W grudniu 1971 r. ukończył studia magisterskie. Tytuł pracy magisterskiej: "Hierarchia władzy a struktura własności ziemskiej w Tawantinsuyu w pierwszej połowie XVI w." Zajmował się zagadnieniami dotyczącymi Ameryki Południowej. W latach 1975-1976 wykładał historię Ameryki Łacińskiej w Katedrze Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim. Publikował artykuły w czasopiśmie "Etnografia Polska", nauczył się języka keczua plemiona indiańskiego.
Współtworzył Komitet Obrony Robotników. Organizował akcję pomocy robotnikom Radomia i Ursusa. Wydawał podziemny miesięcznik "Głos". Uczestniczył w głodówce w Kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Rozpracowywany i inwigilowany przez służby bezpieczeństwa PRL. W latach 1976-1980 kilkadziesiąt razy aresztowany na 48h. W 1981 r. był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Został również wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po wprowadzeniu stanu wojennego wchodził w skład komitetu strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Następnie internowany. Po niespełna roku zbiegł ze szpitala w Sanoku. W następnych latach ukrywał się i posługiwał fałszywymi dokumentami. Żona Hanna internowana w grudniu 1981 r. Współzałożyciel Archidiecezjalnego Duszpasterstwa Ludzi Pracy.
Był zdecydowanym przeciwnikiem Okrągłego Stołu. Rozmowy z ówczesną władzą uważał za błąd. Jesienią 1989 r. został współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W 1990 wszedł w skład Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W latach 1991-1993 był posłem z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. W rządzie Jana Olszewskiego był ministem spraw wewnętrznych. W 1992 r. był wykonawcą uchwały lustracyjnej, autorem tzw. listy Macierewicza, która zawierała nazwiska 64 polityków będących tajnymi współpracownikami Służby Bezpieczeństwa. Była również osobna, druga lista, na której znalazły się nazwiska ówczesnego prezydenta Lecha Wałęsy oraz ówczesnego Marszałka Sejmu Wiesława Chrzanowskiego. Tamte wydarzenia były powodem odwołania rządu premiera Jana Olszewskiego. Przebieg wydarzeń możemy zobaczyć w filmie "Nocna zmiana".
W lipcu 1992 r. został usunięty z ZChN. Powołał Ruch Chrześcijańsko-Narodowy "Akcja Polska", który wszedł w skład Ruchu dla Rzeczypospolitej Jana Olszewskiego. Po przegranej w wyborach parlamentarnych reaktywował Akcję Polską. W roku 1995 wstąpił do Ruchu Odbudowy Polski, z list którego został posłem. W latach 2001-2005 był posłem wybranym z listy Ligi Polskich Rodzin, z której szybko odszedł po konflikcie z Romanem Giertychem. Od 2004 do 2005 roku był członkiem sejmowej komisji śledczej ds. prywatyzacji PKN Orlen. W 2005 r. nie udało Mu się dostać do Sejmu. Niespełna rok później został mianowany na stanowisko wiceministra obrony narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, jako likwidator Wojskowych Służb Informacyjnych, weryfikator ich kadr, a także pełnomocnik ds. tworzenia służby kontrwywiadu wojskowego. Podsekretarz stanu w MON. W tym samym roku stanął na czele Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Odwołany ze stanowiska z powodu uzyskania mandatu poselskiego w 2007 roku z list Prawa i Sprawiedliwości.
Od lipca 2010 r. jest przewodniczącym zespołu parlamentarnego ds. wyjaśnienia przyczyn katastrofy rządowego samolotu Tu-154 w Smoleńsku. W 2012 roku wstąpił do PiS-u. 23 listopada 2013 r. został wiceprezesem tej partii. Obecnie jest posłem na Sejm RP z okręgu piotrkowskiego.
Tak w dużym skrócie wygląda dotychczasowa działalność Antoniego Macierewicza.
O politykach często mówi się bardzo źle. Aferzyści, kłamcy, oszuści. Minister Macierewicz swoim postępowaniem udowodnił, że jest zupełnie inny. Nie rozmawia z innymi politykami przy ośmiorniczkach, nie wchodzi na japońskie krzesła podczas zagranicznych wizyt, nie wymachuje wibratorami jak pewien biłgorajski jegomość.
Życzę powodzenia na nowym stanowisku, a za dotychczasową pracę dla dobra Polski bardzo dziękuję.
Przeciwnicy ministra Macierewicza niech nawet nie próbują się z Nim porównywać. Nie ta liga.
Źrodła pomocnicze:
http://niezalezna.pl/81-sylwetka-antoniego-macierewicza
https://pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Macierewicz
Komentarze
Pokaż komentarze (25)