Ucho od dzbana albo madry Polak po szkodzie.

Od zamierzchlych czasow na ziemiach polskich wiele waznych rzeczy robionych jest na zasadzie zrywu, pospolitego ruszenia, powstania, przewrotu zamiast byc realizowane wg zasad skutecznej polityki konsekwentych, malych krokow zmierzajacych prosto do wyznaczonego celu (vide Kazimierz Wielki).

Na codzien panoszy sie balagan, naduzycia, chaos i lenistwo przykryty cienka kolderka samozadowolenia i propagandy sukcesu. Smutna rzeczywistosc obnaza kazdorazowo jakies spektakularne zdarzenie nieodlacznie zwiazane ze smiercia niewinnej osoby lub wielu osob.

Na poczatek mozna przytoczyc ostatnie sprawy:

1. niemoc i choroba polskiego systemu oswiaty naswietlone poprzez przypadki przemocy i wykorzystywania seksualnego skutkujace probami samobojczymi ofiar

2. stan bezpieczenstwa gornikow pracujacych w kopalniach, ktorych kierownictwo stawia ekonomie ponad zycie ludzkie – 23 ofiary w Kopalni Halemba

3. naduzycia zaleznosci sluzbowej czyli inaczej zwykla polska prywata powszechna wsrod urzednikow panstwowych – zaginiecie i smierc dwojki policjantow wykonujacych zadanie taksowkowe na rzecz jakiegos dyrektora z ministerstwa

potem te ciut starsze:

1. zawalenie sie hali wystawowej na Slasku wskutek niedbalstwa i zbrodniczej w tym przypadku checi zysku

2. afera „Lowcow skor“ z ludzkiego pogotowia „ratunkowego“ pokazujaca chore i smiertelne w skutkach powiazania przemyslu funeralnego i sluzby zdrowia

oraz te calkiem stare jak np:

1. wybuch gazu w piwnicy bloku wielorodzinnego w Gdansku

2. katastrofa przeladowanego, jadacego z nadmierna predkoscia autobusu, w ktorym zycie zakonczylo wiele osob

3. pozar w Hali Oliwii

4. przypadkowe zabojstwo studenta Wojtka Krola w Warszawie na ul. Lwowskiej

Scenariusz tego co sie dzieje potem jest zawsze taki sam. Szum medialny, dyskusje, glosy oburzenia, zapewnienia wladz, egzaltowane przemowienia politykow, wypowiedzi fachowcow i „fachowcow“, odruchy solidarnosci, obietnice pomocy ofiarom i surowego ukarania spracow. A na koniec uroczyste msze zalobne z udzialem przedstawicieli najwyzszych wladz, plomienne homilie ksiezy biskupow i znowu przemowienia politykow nad otwartym grobem, czasem jakis koncert ku czci, aukcja lub jakas kolekta srodkow dla poszkodowanych ofiar lub ich rodzin. Potem wszystko powoli cichnie. Opnia publicza pograza sie w amnezji a groby porastaja trawa lub pokrywaja sie patyna. Pozostaje pamiec i bol osob bliskich ofiar. Wyroki jakie zapadaja zazwyczaj jakis czas potem nie wywoluja juz takich emocji.

Kluczowa role odgrywaja w tych przypadkach dziennikarze wpadajacy na trop sprawy, prowadzacy dziennikarskie sledztwa a wreszcie upubliczniajacy odkryte fakty.

Pozostaje mi tylko zaapelowac do Nich aby nie gonili na sile za „grubym news’em“ i wzniesli sie ponad poziom rozporka pana Lyzwinskiego i z pasja tropili nawet to tzw. „mniejsze zlo“, z ktorego wraz z uplywem czasu rosna wielkie ludzkie tragedie.