Za błędy rodziców płacą dzieci

Tak często mawiała moja świętej pamięci Mama. która dzisiaj mogłaby obchodzić swoje 66 urodziny. Im dlużej żyję na tym pięknym świecie, tym bardziej przekonuję się o prawdziwości tego prostego zdania, a mając własne potomstwo, noszę na własnych barkachogromne brzemię odpowiedzialności za jego losy. Co skłania mnie do pisania dzisiaj wieczorem? Kilka niedawnych wydarzeń i spraw ważnych dla wielu ludzkich istnień.

Święta, święta i na cmentarz. Dla wielu kres wędrówki do wigilijnego stołu wyznacza przydrożne drzewo lub nadjeżdzający wprost na czołowe zderzenie samochód. Wielu, żegnając się z bliskimi, nie zdaje sobie sprawy z tego, że nie dane im bądzie nacieszyć się gwiazdkowymi prezentami. Tatuś - pirat drogowy, lub pijana mamusia, siadając za kierownicą, stają się mordercami własnych lub cudzych dzieci, lub sprawcami ich cierpień lub kalectwa.

Dzisiaj rano, biorąc do ręki poranną gazetę, zobaczyłem zdjęcie wcielonej rozpaczy. Ojciec klęczący nad martwymi, skrwawionymi ciałkami trojga dzieci. Chłopczyk, około czterech lat, jak mój radosny Stasio, dziewczynka, lat trzy, jak mój psotny Antoś, i to najmłodsze niecałe dwa, jak wiecznie wesoła córeczka przyjaciół. Maleńkie ofiary nienawiści rodziców. Nienawiści, która jednym każe podkładać bomby a drugim je zrzucać.

I jeszcze jedne ofiary błądów własnych rodziców. Te najmłodsze i jeszcze nieme. Dzieci zabijane przez bandytów w białych kitlach, godych następców dra Mengele a nie Hipokratesa, wg którego fałszywie kiedyś przysięgali. Ofiary aborcji, lub ściślej, najokrutniejszej wojny rodziców z własnymi dziećmi.

Pokój!!! Czy jest możliwy? Chyba nie. Jak mawiała święta Matka Teresa z Kalkuty, bo największym zagrożeniem dla pokoju jest zabijanie nienarodzonych.