Złotousty Paweł Graś.

Wywiady – zwłaszcza radiowe – z ministrem Pawłem Grasiem są przygodą intelektualną. I to niebagatelną, po której człowiek zastanawia się, iluż to studentów pierwszego roku (i to obijających się) dziennikarstwa i komunikacji społecznej wybrnęłoby o niebo lepiej od pana rzecznika rządu Donalda Tuska. Ileż to już razy komentatorzy zdumiewali się, cóż takiego ma w sobie minister Graś, że premier nadal trzyma go na tym stanowisku, chociaż gołym okiem – chyba nawet dla zwolenników Platformy – widać, iż facet absolutnie się do tego nie nadaje, co więcej, sam się swoimi zadaniami męczy. Największym cymesem są zwłaszcza rozmowy na żywo – gdy co bardziej „kumaci” doradcy rzecznika nie mają czasu jakoś uładzić jego słów podczas autoryzacji, i gdy amatorszczyzna i zaprzeczanie samemu sobie co drugą wypowiedź wprost biją po oczach i uszach.

Bycie rzecznikiem rządu w Polsce nigdy nie należało do fuch przyjemnych i łatwych – szczególnie gdy trzeba tłumaczyć się za rząd kiepski. Przed Grasiem stało i nadal stoi trudne wyzwanie odpowiadania na coraz bardziej krytyczne pytania dziennikarzy, by jednocześnie obronić brodzącą w niezrozumiałe meandry, chaotyczną politykę swojego szefa. Tego zaś nie byłyby w stanie dokonać i prawdziwe „zwierzęta medialne”, toteż minister Graś ponosi wizerunkową klęskę za klęską. Zadziwiające jest jego pozostawianie w rządzie, tym bardziej, że niektórzy (vide: Ćwiąkalski) za błahe przewinienia żegnali się z teką, a Graś trwa, mimo afery z podpisami, mimo publicznego wypowiadania kłamstw (vide: blokada stron rządowych), mimo wreszcie niejasnego zamieszkiwania w willi swojego niemieckiego przyjaciela. Zaś po raz milionowy należy wspomnieć : rzecznik rządu po prostu nie potrafi rozmawiać z mediami.

Kolejne potwierdzenie tej tezy dał radiowy wywiad Grasia w RMF FM. Na większość konkretnych – obrazujących rzeczywistość i sprzeczną politykę rządu – minister nie umiał odpowiedzieć wprost, a myśli jego błądziły gdzieś hen, daleko…Dziennikarka pyta o PSL, czy Tusk nie boi się, że Pawlak stchórzy sondażowo przed kolejnymi trudnymi reformami i „spakuje kartony”? Graś odpowiada, że nie, bo koalicja jest partnerska, szczera, ufamy sobie, itp…dziennikarka ripostuje, że Pawlak przyznał się, iż chciał już się z koalicji wycofywać, minister zaś – pytanie po pytaniu – odpowiada, że hm, w sumie racja, były „trudne momenty”. Ręce opadają.

Potem rzecznik bierze w obronę ministra Nowaka, trzeba przyznać, wielce oryginalnie – ponoć bardzo dobrze radzi sobie na tym stanowisku, a kilka miesięcy urzędowania pokazało, że „ci, co w niego nie wierzyli” głęboko się pomylili.  I z rozbrajającą szczerością przyznaje – uwaga, rzecznik rządu w 40-milionowym Kraju w środku Europy – że w zasadzie „była nadzieja, że uda się nam osiągnąć przejezdność na A2”, ale w końcu tejże przejezdności nie będzie, ale tak sobie minister Graś myśli, że kibice „ i tak jakoś dotrą”. Mamy zatem rząd, który swoje przygotowania do największej imprezy międzynarodowej w dziejach Polski opiera na nadziejach, a gdy one się nie spełnią, no to „jakoś będzie”. Mimo to minister Nowak bardzo dobrze sobie radzi (a poprzednik, który doprowadził do patowej sytuacji na A2 radzi sobie nie gorzej) a minister Graś zapewnia, że budowana na chybcika przed Euro autostrada będzie miała „przejezdność” (zważmy – nie chodzi tu o pełnoprawność autostrady, jedynie o prowizorkę) po mistrzostwach, i powinniśmy się z tego jak najbardziej cieszyć. Tegoż by nawet Bareja nie wymyślił.

Osobliwość konstrukcji myślowych ministra Grasia jest unikatem w Polskiej polityce, trzeba przyznać. O ile można człowiekowi współczuć, bo ma za zadanie bronić niemożliwego, to jednak na tą arenę beznadziejnej walki o wytłumaczenie Rodakom co właściwie rząd chce zrobić, Donald Tusk mógłby wypuścić kogoś bardziej elastycznego. A przede wszystkim kogoś z poczuciem humoru – bo cała polityka przed Euro coraz bardziej dryfuje w kierunku kabaretu. Sugeruję Roberta Górskiego – o ile ma wolne terminy.